Προχθές μια μέρα γνώρισα
ένα γεροντάκι,
που στάζανε τα χείλη του
το πιο πικρό φαρμάκι.
Τα δάκρυά του τρέχανε
απ’ τα θλιβερά του μάτια,
που ράγιζε η καρδούλα του
και γίνονταν κομμάτια.
Διότι φύγανε στην ξενιτιά
όλα τα παιδιά του
και μείνανε στη μοναξιά
μαζί με τη γριά του.
Γι’ αυτό καημένε γέροντα
να μην το λησμονήσεις,
κοίτα την γριούλα σου
αν θέλεις για να ζήσεις.
Όταν γεράσει ο άνθρωπος
δεν έχει πια αξία,
όλοι τον βαριούνται
σ’ αυτήν την κοινωνία.
Τον έχουνε σε μια γωνιά,
δεν θέλουν να τον δούνε,
θέλουνε το γρηγορότερο
να τον ξεφορτωθούνε.
Άλλος τους σπρώχνει προς εδώ
και άλλος προς τα πέρα,
τα δάκρυά τους τρέχανε
την νύχτα και την μέρα.
Μες στη μεγάλη μοναξιά
τους δέρνουνε οι πόνοι,
διότι πάντα βρίσκονται
μες στη ζωή τους μόνοι.
Όταν γεράσει ο άνθρωπος
δεν έχει πια αξία,
θα σέρνεται στη μοναξιά
σ’ αυτήν την κοινωνία.
Όταν θα φύγει ένας απ’ τους δυο
ο άλλος γίνεται μπαλόνι,
ο έναν τον σπρώχνει προς εδώ
και ο άλλος τον μαλώνει.
Έτσι καημένε γέροντα
είναι το γραφτό σου,
για να περνάς τα δύσκολα
μες στα γηρατειά σου.
Την ιστορία που έγραψα
ποτέ μην την ξεχάστε,
να την διαβάζετε συχνά
προτού όμως γεράστε.
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδος
