Πώς ήταν κάποτε η Κομοτηνή, λίγοι θα το θυμούνται,
μα οι μνήμες αυτές για τους παλιούς, ποτέ τους δεν ξεχνιούνται.
Πώς ήταν η πλατεία της, που κάποια χρόνια πριν,
φιλοξενούσε τα ταξί, κι αυτό δεν ήταν πλην.
Αλλά κάποτε, μια δυνατή βροχή, μια μπόρα μια καταιγίδα,
πλημμύρισε τον «μπουκλουτζά»*, και αυτή ήθελε φροντίδα.
Γίνανε πολλές καταστροφές, σε πολλά καταστήματα,
ευτύχημα, μόνο με υλικές ζημιές, χωρίς πνιγμούς και θύματα.
Κι όπως ήταν φυσικό, η πλατεία ανακατασκευάστηκε,
και η αλλαγή που έγινε, από πολλούς θαυμάστηκε.
Αλλά, και το ποτάμι, που έφερε την καταστροφή,
σκεπάστηκε και αυτό, και χάθηκε και η εικόνα αυτή.
Μια λεωφόρος άνετη, έγινε ο ποταμός,
κι επάνω της τρέχουν οχήματα, και γίνεται χαμός.
Μία θαυμάσια αλλαγή, έγινε στο δημόσιο κήπο.
Ευπρεπίστηκε, ανανεώθηκε, κι έχει πια άλλον τύπο.
Αλλά, υπήρξε και μια απώλεια, με τον ευπρεπισμό.
«Έφυγαν» τα ζωάκια** του, πήγαν στο …χαλασμό.
Πάει και το ζωοπάζαρο, που γίνονταν, στην όχθη του ποταμού.
Αφού το ποτάμι σκεπάστηκε, η λαϊκή της αγορά πήγε αλλού.
Στη θέση αυτή, της λαϊκής, χτίστηκε μια εκκλησία,
καμάρι της Κομοτηνής, προσκύνημα για τα θεία.
Έγιναν κι άλλες αλλαγές, στην πόλη στα σχολεία.
Ήρθε η Νομική Σχολή, μία επιλογή … με ουσία.
Η πόλη πια μεγάλωσε, και νέες γειτονιές,
ξεφύτρωσαν στα δυτικά, κι όχι σαν τις παλιές.
Είναι μια νέα πτέρυγα, με σύγχρονη ρυμοτομία,
που με την πόλη την παλιά, δεν έχει σχέση καμία.
Δεν μοιάζει πια η Κομοτηνή, με την παλιά της όψη.
Τώρα, ευχάριστα οι επισκέπτες της, την έχουν στα υπόψη!
*Το όνομα του χειμάρρου
** Ο Ζωολογικός κήπος
Α. Παπατριανταφύλλου
