Νέε μου, στην πόλη που ονειρεύεσαι,
να ζήσεις, να γεράσεις,
σαν τη γνωρίσεις, δεν θα θες,
ποτέ από ‘κει, να ξαναπεράσεις.
Η πόλη που τη θαύμαζες
για τα πολλά της κάλλη,
στο διάβα της ζωής θα δεις,
πως έχει … μαύρο χάλι.
Η πόλη που φαντάστηκες,
πως όλα τα ‘χε ωραία
θα δεις μεγαλωμένος πια
μια όψη πιο μοιραία!
Στην πόλη όλοι λαχταρούν
τον καθαρό αέρα,
την ανθρωπιά που χάθηκε
κι αυτή την “καλημέρα”.
Στην πόλη είσαι άγνωστος
καθημερνή και σχόλη.
Κι «άγνωστοι» σ’ απαλλάσσουνε
από το …πορτοφόλι!
Στην πόλη δεν σε νοιάζονται
ακόμη κι αν πεθαίνεις.
Ο χρόνος φεύγει γρήγορα.
Ούτε καν τον …προφταίνεις
Στην πόλη αγνά αισθήματα
μην ψάχνεις για να βρεις.
Στο στρώμα που κοιμούνται δυο
βλέπεις, συχνά και …τρεις.
Στην πόλη η αξία της ζωής
δεν πιάνει ούτε δεκάρα
και μπορεί θύμα να γενείς
από καμιά … “χιλιάρα”.
Μ’ αυτά κι άλλα τόσα «καλά»,
που ‘χει η μεγάλη πόλη,
αξίζει να βρεθείς εκεί
για τη ζωή σου όλη;
Αθ. Παπατριανταφύλλου
