Τα είπε όλα η σιωπή
και το βλέμμα του το θολό
πως ήταν πρόσκαιρο πολύ
το όνειρο και απατηλό.
Σιωπή λέξεις που δε λέγονται
μα εύκολα τις κατανοείς,
στο μυαλό σου καρφώνονται
και πως να τις δεχτείς.
Βλέμμα απόμακρο, ψυχρό
που πληγώνει βαθιά.
Βλέμμα μοιραίο, σκοτεινό
από μια καρδιά τραχιά.
Χείλη που δε μιλούν
όσο κι αν το καρτερούν.
Χείλη που δε φιλούν
όσο κι αν γι’ αυτά διψούν.
Μόνο πίκρα και φαρμάκι
στάζουν χωρίς καημό
κι όλα τα παρασύρει το ποταμάκι
που δεν έχει γυρισμό.
Γυρισμό σε μια φωλιά
που απόμεινε μοναχή,
γυρισμό σε μια καρδιά
για να ξαναγεννηθεί.
Μα όνειρο είναι και πάει.
Έσβησε με το ξημέρωμα.
Τώρα η ζωή τραβάει
ζητώντας το ημέρωμα.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
