Η συγνώμη δεν είναι ντροπή

Ψιλοβρέχει, κι εγώ στημένος στη γωνία
περιμένω να σε δω με αγωνία.
Μου ΄πες θα ΄ρθεις να με βρεις
και φοβάμαι τι έχεις να μου πεις.

Φοβάμαι, δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει.
Τα καμώματά σου μ΄έχουν απελπίσει.
Είναι τώρα λίγος καιρός
που παλεύει μέσα σου ο άλλος σου εαυτός.

Δεν ήσουν έτσι όταν γνωριστήκαμε,
όταν αγαπηθήκαμε και δεθήκαμε.
Ήσουν το άστρο μου το φωτεινό
που με οδηγούσε στον ουρανό.

Τώρα δε βλέπω την παλιά σου εικόνα.
Χάνεται στον ορίζοντα σταγόνα σταγόνα.
Μένει μόνο μια άλλη μορφή
που γεννά ερωτήματα και πονά την ψυχή.

Αν έφταιξα σε κάτι το συζητάμε,
αρκεί συνέχεια να θέλουμε, να ζητάμε.
Μόνο τότε θα βρούμε την άκρη.
Μην πετάξουμε μια ζωή στη στάχτη.

Μα αν φταις εσύ συγνώμη να ζητήσεις 
κι από την αρχή να ξαναρχίσεις.
Νιώσε πως η συγνώμη δεν είναι ντροπή.
Αν αναγνωρίζεις το λάθος σου,
ο άλλος στο συγχωρεί.

Ψιλοβρέχει κι εγώ στημένος στη γωνία
σε καρτερώ με πολλή αγωνία.
Όλα έχουνε λύση σκέφτομαι.
Άνθρωποι είμαστε σε λάθη πέφτουμε.

Ψιλοβρέχει, κι ο καιρός με παρηγορεί
γιατί δεν ξέρω αν στα μάτια μου έρθει βροχή.

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη