Η αφαίρεση της ζωής ενός ατόμου, είτε για λόγους Θρησκευτικούς, είτε για λόγους ηθικής και δικαιοσύνης ορίζεται ως θανατική ποινή. Πρέπει, όμως να επανέλθει στην σύγχρονη εποχή;
Οι συζητήσεις στο παραπάνω θέμα είναι πολλές και διαφορετικές. Αρχικά, ένα μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού υποστηρίζει πως η εφαρμογή της μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά. Με αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι δεν θα τελούν αποτρόπαια εγκλήματα λόγου της σύνδεσης τους με την θανατική ποινή. Επίσης, κάποιοι υποστηρίζουν πως τα άτομα που διαπράττουν τέτοιου είδους εγκλήματα είναι διαταραγμένες προσωπικότητες και ο σωφρονισμός αυτών είναι σχεδόν αδύνατος.
Αντίθετα, κάποιοι πιστεύουν πως η θανατική ποινή δεν είναι απαραίτητη σε μια σύγχρονη κοινωνία η οποία διαθέτει πολιτισμένα και αποτελεσματικά μέσα για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας. Η εκπαίδευση, η κοινωνικοποίηση και η προστασία των δικαιωμάτων μπορούν να οδηγήσουν στον σωφρονισμός του δράστη.
Τέλος, ισχυρή είναι η αντίληψη πως η θανατική ποινή αποτελεί απάνθρωπη διαδικασία. Ένας εγκληματίας όχι μόνο βασανίζεται ψυχικά γνωρίζοντας και περιμένοντας την ώρα που θα χάσει την ζωή του αλλά δεν του δίνεται και η δυνατότητα βελτίωσης του προς την κοινωνία.
Κλείνοντας, η θανατική ποινή αποτελεί θέμα συζήτησης με αντίθετες απόψεις και ιδέες ανάμεσα στην κοινωνία.
Δήμητρα
Μαθήτρια Β’ Λυκείου
Αλεξανδρούπολη
