Οι χειμώνες ναρκώνουν τη γη
όμως η μήτρα της κυοφορεί
Αύριο θάρθει η Άνοιξη
απ’ τα σπλάχνα της θα ξεπεταχτεί ζωή
το αίμα θα κοχλάζει στις φλέβες
μέσα στο φουσκωμένο στήθος
θα ταρακουνηθούν οι ψυχές
Τότε θα ξαναμπώ στο δρόμο
το χέρι του ανέμου
θα μου χαϊδέψει τα μαλλιά
θα σκουπίσει τα νοτισμένα μάτια μου
Θα ξανάρθω σου λέω τρέχοντας
με τα πόδια τη σκέψη την καρδιά
Θάρθω κοντά σου ολόκληρος
χωρίς συμβιβασμούς και αλλά
Στη σιγαλιά της νύχτας
θα σου ψιθυρίσω την αγάπη μου
Με τα χρώματα της αυγής
θα φιλήσω το χώμα σου
Θα πω τα μυστικά μου
στ’ αυτί του κογχυλιού
Θα πετροβολήσω τη θάλασσα
θ’ αγκαλιάσω τα κύματα
Πίστεψέ με – γι’ αυτό θάρθω ξανά
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Θεσσαλονίκη
