Πάμε; Θα’ ρθείς; Φύγαμε
κόσμος πολύς, δυνατός, συνωστισμός,
τί; Στη Σμύρνη βρισκόμαστε ;
Φωνές σιωπηλές, κραυγές βουβές,
ακούγονται από μακριά,
εδώ χτυπά δυνατά,
της Ελλάδος η καρδιά,
χέρια στιβαρά τη σημαία,
κρατούν πολύ ψηλά.
Οι απέναντι:
Με οχήματα βαριά τη γη ταρακουνούν,
Όλη τη νύχτα καπνογόνα
Και χημικά πετούν,
Το ηθικό να κάμψουν,
Μάταια προσπαθούν.
Στρατιώτες και αγρότες μαζί ξαγρυπνούν,
μηχανήματα αγροτικά από εδώ, μέρα και νύχτα,
τους δρόμους και τα αναχώματα οργώνουν,
ο σπόρος έχει πέσει, ίσως αργήσει,
μα θα φυτρώσει,
μη μελαγχολείς, τραγούδα!!
Στρατιώτες και ψαράδες μαζί, Θερμοπύλες φιλούν,
οι ψαράδες, δεν ψαρεύουν στα θολά νερά,
ανθρώπους ταλαίπωρους, γυμνούς, περισυλλέγουν
το κρύο τσουχτερό, με ρούχα, ζεστά
και καθαρά, τους ντύνουν.
Δεν μπορώ, τι να δω, τους απέναντι δεν κοιτώ,
απορώ η ανθρωπότητα πως το αντέχει αυτό,
συμφέροντα μεγάλα, όνειρα απατηλά πωλούν.
Τί; Όνειρα αυτά τα παιδιά να βλέπουν;
Στο στρώμα από χώμα, όταν κοιμηθούν;
Γείτονες μοναδικοί:
Όχι άλλα ψεύδη για ανοιχτές
πύλες παραδείσου,
πες τε αλήθειες με φόβο Θεού,
στον πρόσφυγα, στο μετανάστη,
στην άμοιρη μάνα, στο ταλαίπωρο,
ασυνόδευτο ανήλικο παιδί.
(Εμείς όμως, παρ’ όλα αυτά, ήμαστε τυχεροί,
σας έχουμε γείτονες!!!)
Γεώργιος Χ. Τσαρακτσίδης
Αλεξανδρούπολη
