Κάθε λέξη που θα ειπωθεί
θέλει σκέψη και λογική
γιατί μπορεί να είναι αφορμή
να προκαλέσει τραύμα βαθύ.
Μπορεί να είναι ήλιου φως,
γνήσιος, πραγματικός θησαυρός,
να παρηγορήσει, να βοηθήσει
και μια ψυχή να αναστήσει.
Μπορεί όμως να είναι φαρμάκι πικρό
και μαχαίρι κοφτερό
να πληγώσει, να ματώσει,
ψυχή και σώμα να κεραυνώσει.
Έτσι και εσύ δε σκέφτηκες
πώς άντεξες, πώς πορεύτηκες
μετά απο κείνη τη βραδιά
που πίκρανες μια καρδιά;
Πώς άφησες τόση χολή;
Πώς έκοψες σα σπαθί;
Δε νοιάστηκες, δε λογάριασες
και ότι είχε το άδειασες.
Απόψε κάνοντας απολογισμό
ένιωσε στον άνεμο φτερό
σαν του φθινοπώρου το φύλλο
που ταξιδεύει μακριά απ’τον ήλιο.
Σα μια λεπτή κλωστή
να την έδενε με τη ζωή
και με την πρώτη κακοκαιρία
χάθηκε κάθε ευκαιρία.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
