Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους αλαζόνες και υπερόπτες, με ένα τεράστιο εγώ. Είναι ίσως από αισθήματα κόμπλεξ από την παιδική ηλικία; Είναι οι θέσεις εξουσίας που καταλαμβάνουν κάποια στιγμή στη ζωή τους; (αναφέρομαι φυσικά στους πολιτικούς). Είναι τα πολλά χρήματα που βγάζουν (νόμιμα ή παράνομα) και μετά παίρνουν τα μυαλά τους αέρα;
Δε γνωρίζω τι μπορεί να συμβαίνει… Κάνω αυτό το εισαγωγικό διότι εξεπλάγην δυσάρεστα από την υπόθεση Τσαβδαρίδη, η οποία υποθέτω είναι πάνω-κάτω γνωστή σε όλους σας.
Κατ’ εμέ, η κυβέρνηση πολύ καλά έκανε και τον «καθάρισε» με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτήν την φορά, όπως αναφέρουν τα ειδησεογραφικά sites, λειτούργησαν τα αντανακλαστικά και έγινε εγκαίρως αντιληπτό ότι όσο καθυστερεί μια επώδυνη απόφαση, τόσο μεγαλύτερη ζημιά προκαλείται στο σύνολο της κυβέρνησης. Η επιβεβαίωση των καταγγελιών άλλωστε, δεν άφηνε πολλά περιθώρια για διαφορετικούς χειρισμούς.
Έρχομαι εγώ όμως και ερωτώ: καλά, δεν ντράπηκε ο τύπος; Αυτός και όσοι άλλοι θεωρούν εαυτόν πάνω από νόμους και ηθικούς κανόνες.
Κάπως έτσι, θυμάμαι την ταινία (πόσο αγαπημένη και διαχρονική! Αθάνατη!) «Υπάρχει και φιλότιμο», στην οποία ο Μαυρογιαλούρος είχε το φιλότιμο να παραιτηθεί χωρίς πολλά-πολλά, μετά τα χαΐρια που έμαθε ότι γίνονταν στο υπουργείο του! Και λίγο φιλότιμο, ρε παιδιά, στο σήμερα! Και λίγη τσίπα! Να έχετε συναίσθηση των όσων λέτε και κάνετε! Μη λέτε ψέματα, μην κοροϊδεύετε, μην κάνετε μαϊμουνιές. Η θέση που έχετε δε σας τιμά. Πρέπει να είστε ψηλά στη συνείδηση όλων, να αποτελείτε πρότυπα σωστής συμπεριφοράς για τους πολίτες! Καμπανάκι για όλους τους πολιτικούς: κεντρικής σκηνής, αλλά και τοπικής αυτοδιοίκησης…
