Γράφει ο ΣΧΟΛ-ιαστής
Το λένε συχνά στα τηλεοπτικά πρωινάδικα οι ξανθιές παρουσιάστριες:
Το σώμα που έχουν φτιάξει τόσα χρόνια, ο Σάκης Ρουβάς, ο Παπακαλιάτης, ο Χατζηγιάννης και οι ξένοι o Σταλόνε, ο Σβαρτσενέγκερ και ο Μπέκαμ ήταν ένας τρόπος διαλογισμού για να φτάσουν στον στόχο τους.
Τι λένε μωρέ οι ξανθομπάμπουρες αυτές; αναρωτήθηκα προβληματισμένος στο άκουσμα.
Κάπου το σημείωσα για να το θυμάμαι πάντα όμως.
Δεν ακούς συχνά τέτοια συμπεράσματα μεγάλου βεληνεκούς για σωματική διάπλαση.
Τα ξαναθυμήθηκα καλοκαιριάτικα όταν πήγαμε για μπάνιο στην παραλία της Αγίας Παρασκευής της Μάκρης και αράξαμε παρά διν’ αλός στην ακτή του κολπίσκου κάτω από τη ταβέρνα του Κίκερα, δίπλα στα βράχια.
Σεμνά, σεμνά καθισμένος με το παλιομοδίτικο μαγιό μου και μια πετσέτα αρκετά μεγάλη, τυλιγμένη επιμελώς γύρω από τη μέση φθάνοντας μέχρι τους ώμους και τα γόνατα προς τα κάτω, επιβεβαίωνα ότι ήμουν από τους λίγους της τρίτης ηλικίας που δεν είχαμε στα νιάτα μας χρησιμοποιήσει τον τρόπο αυτό του διαλογισμού για να φτάσουμε σε φυσική διατήρηση κάνοντας σώματα σαν τους παραπάνω.
Εντάξει τα χρόνια πέρασαν και βλέπω γνωστούς της ηλικίας μου στο δρόμο, στο καφενείο του Σάκη και αλλού, βλέπω τον φίλο Κώστα, τον Φόντα και τον κουνιάδο μου χωρίς τη σχετική κοιλίτσα και τα αδίστακτα πάκια αλλά αυτό εξαρτάται σίγουρα βιολογικά από το “σκαρί” του καθενός μας.
– Γιατί έχεις ζωστεί την πετσέτα ολούθε; με ρωτάει αμείλικτα ειρωνικά η καθισμένη δίπλα μου σύζυγος, η οποία του κερατά γνώριζε την ανατομία μου και την αιτία του κουκουλώματος και είχε αποφασίσει να με ταπεινώσει έστω και για τα λίγα γεροντόπαχα της μέσης μου.
Και ήμουν σίγουρος χωρίς το κουκούλωμα της πετσέτας κανένας δεν θα με πρόσεχε γιατί το περίγραμμα μου είναι σχεδόν υποφερτά αδύνατο.
Βλέπεις όμως ότι το κόμπλεξ της διάπλασης της τρίτης ηλικίας ενυπάρχει σ’ όλα τα σκαριά.
Αυτά όμως δεν τα έλεγε η αναπολούσα τα σωματικά μου προσόντα σύζυγος μου όταν ιδίως είχαμε πρωτογνωριστεί στα νιάτα μας τότε που φυσιολογικά λόγου αθλητισμού είχα αξιοπρόσεκτο σφρίγος.
Τώρα βρήκε να με πληγώσει η άτιμη.
Ανατρίχιασα. Πληγώθηκε ο εγωισμός μου.
– Με τόση ζέστη μωρέ, γιατί ζαλώθηκες σαν κουκούλι; συνέχισε την επίθεσή της. Της ανταπάντησα τότε εγώ.
– Ναι μωρή ξύπνια, στις πλαζ πάντα νοιώθω ψύχρα, ανέκαθεν.
– Ε, τότε σκουπίσου καλά μη πάθεις τίποτε κοιλιακά.
Συνέχισε το βιτριολικό συζυγικό χιούμορ της.
Ρωτώ, εσάς αγαπητοί αναγνώστες της στήλης:
Οι δικές σας γυναίκες τόσο σκληρόψυχες και αιχμηρές είναι;
Ειδικά όταν δεν τις έχετε κατηγορήσει ποτέ για τα δικά τους – πιθανόν – χάλια.
Γιατί το μόνο που προσπαθείς είναι να μην εκθέσεις σε κοινή θέση και θέα, το φυσικό επακόλουθο της ηλικίας σου. Ή δεν είναι έτσι;
Ε, ναι, έχουμε σίγουρα κάποια σχετικά μικρά γεροντόπαχα εμείς της τρίτης ηλικίας, και δεν θα μας απασχολούσε διόλου το θέμα, σίγουρα, αν δεν βλέπαμε ότι χρόνο με το χρόνο στις παραλίες φυτρώνουν όλο και περισσότεροι τύποι σαν τον Μπέκαμ ή τον Ράμπο, φουσκωτοί του απόλυτου διαλογισμού.
Εγώ πάντως τις ανασφάλειες της ηλικία μου τις γνωρίζω. Αλλά και που τις γνωρίζω, το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται δραστικά στις παραλίες όταν γυμνώνεσαι. Έτσι έχω βρει και εγώ λύσεις… Λύση της μεγάλης πετσέτας.
Βγαίνοντας από τη θάλασσα τυλίγομαι ανέμελα και αδιάφορα και κρύβω εντέχνως τις τοσοδούλες ελάχιστες δίπλες μου. Για να νιώθω πιο άνετα.
Έτσι ξεγελάω όλους ακόμα και τον εαυτό μου.
Όχι όμως όταν έχω δίπλα τη γυναίκα μου στην πλαζ, η οποία υπερηφανεύεται κομπάζοντας:
– Από μικρή στο σχολείο, μέχρι σήμερα συνταξιούχα υπάλληλος δεν έχω ξεπεράσει τα 60 κιλά. Και ευτυχώς δεν έμοιασα κάποια κωλάρα συναδέλφισσα μου, που την βλέπω πότε – πότε κι αυτή στη θάλασσα, και είναι σαν τρίφυλλη ντουλάπα. Και συνέχιζε.
– Θυμάσαι την περασμένη εβδομάδα που πήγαμε για μπάνιο στο Καλαμάκι και φύγαμε άρον – άρον γιατί βρέθηκε, θέση στην αμμουδιά δίπλα στο “κρέας” και το βυτίο σιχασιάς κορμιού της γειτόνισσας μας που έχει την ίδια ηλικία μ’ εμένα.
Όπως βλέπετε και καταλαβαίνετε, αγαπητοί αναγνώστες της στήλης, η ασχολίαστη σύζυγός μου, όπου σταθεί και όπου βρεθεί κάνει ότι μπορεί για να καταβαραθρώσει το ηθικό των γνωστών ανθρώπων.
Δίνει μάλιστα και συμβουλές ώστε να μη βρεθεί κανένας άλλος στη θέση τη δυσάρεστη που βρίσκονται αυτοί που σχολίαζε.
Σε για συνάδελφό της την άκουσα που της πρότεινε τα εξής:
– Ποτέ, Ευδοκία μπανάνα μετά τις δύο το μεσημέρι, έλεγε, γιατί μετά θα έχεις πρόβλημα στις καύσεις. Από κρέατα, φιλενάδα, όχι τα κόκκινα, μόνο τα άσπρα του κοτόπουλου από το στήθος, γιατί αλλιώς το στήθος σου θα κρεμάσει μέχρι τον αφαλό και θα γίνει σαν εγγλέζικες στρατιωτικές μπαλάσκες.
Άλλοτε πάλι στις πλαζ εξυμνούσε λουόμενους της δικής μου περίπου ηλικίας, λέγοντας πως με το παράστημα που έχουν δεν χρειάζεται να φορούν λαστέξ παρεό για να ξεγελούν το στυλ του εαυτού τους, κοιτώντας συνάμα εμένα από πάνω ως κάτω με απογοήτευση.
Εγώ τότε χωνόμουνα ολόκληρος κάτω από την πετσέτα αποφασισμένος να μην ξαναβγώ.
Ο ΣΧΟΛ-ιαστής
