Παγωμένες έπεσαν οι λέξεις
απ’ του χιονιού το σύννεφο
και σκέπασαν σαν σάβανο
των λουλουδιών τον ποιητή
Τώρα θα περιμένει πια την Άνοιξη
το άνθος της καρδιάς της να χαρεί
Αλαφρόφτερο πέφτει το χιόνι
με την κάτασπρη του μελάνη
την ιστορία γράφει του χειμώνα
που μαύρος είναι σαν κατράμι
απ’ του σιδήρου τη σκουριά
Εδώ κόπιασε τώρα το κρύο χιόνι
να σκεπάσει τα κάστρα του Φλεβάρη
στο κατώφλι της ασύγκριτης Άνοιξης
Εκεί μπουμπουκιάζουν τα δάχτυλα
της κερασιάς και της αμυγδαλιάς
που τ’ ανθισμένα τους γέλια σε λίγο
θα πλημμυρίσουν κάμπους και βουνά
Να επιστρατεύσουμε κι αυτόν το χειμώνα
τις λέξεις εκείνες με τα ζεστά χνότα
να ζεστάνουμε λίγο το συνεσταλμένο κορμί
και την ψυχή των χτεσινών μας ονείρων
κι εκείνης της χαράς που τόσο περιμένουμε
σε κάτασπρο φόρεμα της Κυριακής
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart
