Πάντα στα λόγια ήσουν πρώτη.
Είχες ένα φωτεινό σηματοδότη
που σου έφερνε συνέχεια στα χείλια
λαγούς με πετραχήλια.
Λόγια… λόγια…λόγια
που με πάγωναν σαν τα χιόνια
όταν κατάλαβα ότι δεν είναι αληθινά
και δεν θα κρατούσαν παντοτινά
Τα έλεγες χωρίς ντροπή
χωρίς να βγαίνουν απ’ την ψυχή
απλώς για να ομορφύνεις το τοπίο
αλλά το έκανες δυστυχώς κρύο.
Στην αρχή τα πίστευα
και με πόθο τα γύρευα
γιατί τα είχα ανάγκη να μου τα πουν
όπως οι διψασμένοι το νερό λαχταρούν.
Μα άρχισα να καταλαβαίνω
και σ’ αυτά να μη μένω,
να θέλω να γίνονται πράξεις
να θέλω ανακατατάξεις.
Τότε ήταν που φάνηκε η αλήθεια
ότι όλα όσα έλεγες ήταν παραμύθια
που δεν είχαν καλό σκοπό
που δεν υπήρχε το σ΄αγαπώ.
Αν σου έδινα κάποιο τίτλο
θα ήταν ψεύτρα χωρίς οίκτο.
Θα ήταν επιπόλαιη και πλανεύτρα
θα ήταν μεγάλη ψεύτρα.
Αν μπορούσα να σε χαρακτηρίσω
θα ήσουν εμπόδιο σε ένα δρόμο ίσιο
που έστρωσα να τον περάσουμε μαζί
χωρίς να αξίζεις ούτε μια στιγμή.
Γιατί δεν είχες αποφασίσει
αν το δέντρο που φυτέψαμε θα ανθίσει
ή θα το αφήσουμε να ξεραθεί
αν το αφήσουμε χωρίς νερό, χωρίς βροχή.
Όπως τα δέντρα δεν καρποφορούν
αν χωρίς νερό ξεχαστούν
έτσι και μια αγάπη δεν έχει καλή πορεία
μόνο με λόγια που δεν έχουν αξία.
Λόγια που τα παίρνει άνεμος δυνατός
και τα στροβιλίζει μακριά από το φως.
Φέρνει το βαθύ σκοτάδι
και τα τυλίγει στο παραγάδι.
Λόγια…λόγια…λόγια
που τα έπαιζες σαν κομπολόγια
και δεν είχαν καμιά αξία
από ότι αποδείχτηκε στην πορεία.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
