Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Γιορτή της Μητέρας αύριο. Γιορτάζεται πάντα την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Για εμένα, είναι από τις πιο σπουδαίες γιορτές, από τις διάφορες που εορτάζονται ανά τον κόσμο.
Μάνα, μητέρα, μαμά. Δεν υπάρχει πιο όμορφη λέξη! Όλοι από μια μάνα προήλθαμε. Κάποια γυναίκα μάς κουβαλούσε 9 μήνες μέσα στην κοιλιά της.
Μητέρα! Ό,τι και να γράψω σ’ αυτήν εδώ τη στήλη είναι λίγο. Ξέρω μόνο πως όλοι έχουμε την γλυκιά μας την μανούλα στο νου (είτε ζει, είτε έχει πεθάνει). Ειδικά, στις δύσκολες στιγμές, όλοι ασυνείδητα ξεστομίζουμε την λέξη «μαμά»!
Σαν την μάνα δεν έχει. Αυτή είναι δίπλα μας σε χαρές και λύπες. Αυτή θα μας φτιάξει το πιο νόστιμο φαγητό. Αυτή θα μας συμβουλεύσει, αλλά θα μας μαλώσει κιόλας όταν πρέπει.
Σαφώς και γνωρίζω πως όλες οι μάνες δεν είναι ίδιες… Υπάρχουν και οι αδιάφορες, οι αναίσθητες, αυτές που βάζουν τον εαυτό τους πρώτα, και μετά το παιδί. Εγώ μιλάω για τις μάνες που νοιάζονται, για τις μάνες που προσφέρουν, για τις μάνες που η αγκαλιά τους είναι η πιο μεγάλη του κόσμου!
Εδώ θα παραθέσω για ακόμη μια φορά (οι παλιοί αναγνώστες ξέρετε ότι έχω ξανακάνει) το υπέροχο, αλλά και συνάμα τραγικό ποίημα του Jean Richepin, με το τόσο βαθύ νόημα:
Η καρδιά της μάνας
Είπε στον ερωμένο της η μάγισσα
«Όντας πιστά ποθείς τον έρωτά μου
Πήγαινε, φέρε την καρδιά της μάνας σου
Και ρίχτην να την φάνε τα σκυλιά μου».
Ο νηός από τον έρωτα παράφορος
Απ’ το κακούργο πάθος μεθυσμένος
Το πρόσταγμα της λατρευτής του παίρνοντας
Στη μάνα του χυμάει αγριεμένος
Και μπήγει κοφτερό μαχαίρι, αλύπητος
Στα σπλάγχνα που τον είχαν αναθρέψει
Και ξεριζώνει την καρδιά της μάνας του
Και στη Νεράϊδα πάει, να τον πιστέψη.
Μ’ απ’ την ορμή παραπατώντας έπεσε
Και η καρδιά της μάνας ξεσχισμένη
Στα λασπωμένα χώματα κυλίστηκε.
Και μέσα εκεί στη λάσπη κυλισμένη
Στο γυιό της λέει, στέναζοντας βραχνά
«Μη χτύπησες παιδί μου πουθενά;».
* * *
Αυτή είναι η μάνα. Γι’ αυτό λέμε και Μητέρα-Φύση ή Μαμά-Πατρίδα. Είναι πάντα δίπλα στα παιδιά της και προσφέρει αγάπη. Χρόνια πολλά στις μητέρες όλου του κόσμου!
