Πάρτε μου τα όλα
τα περιττά και τα ολίγα
εκείνα που έχω τ’ αγαθά
κι εκείνα που στον κόσμο
τούτο κάποτε θα είχα
-Καθόλου δεν θα πικραθώ
Ξεσχίστε τα ρούχα
απ’ τ’ άγονο κορμί μου
και δώστε το βορά
στα όρνια της Σκυθίας
-Να ξέρετε – δεν θα πονέσω
κι ούτε το λυτρωμό
ποτέ θα καρτερώ
απ’ του Ηρακλή τα βέλη
Σκορπίστε το χτες μου
στους ορίζοντες του σήμερα
και στις πλαγιές του αύριο
Σκοτώστε τη λερναία Ύδρα
που ίσως μέσα μου οργιάζει
Κόψτε τ’ ακροδάχτυλα
της σκέψης μου
κι αυτής που ίσως αύριο
πικρά θα σας προδώσει
Ματώστε των ψυχών μου
τις ανοιχτές πληγές
-Και πάλι όλα θα τ’ αντέξω
Τη δύναμη όμως να πονώ
μη μου την αφαιρείτε
για το παιδί το ορφανό
το άμοιρο και πεινασμένο
για τη μητέρα που έχασε το γιο
μέσα σε βάρβαρους πολέμους
για τον φτωχό και καταπιεσμένο
Μη μ’ αφαιρείτε τη φωνή
‘κείνη τη φωνή του αδύνατου
τ’ αδικημένου την κραυγή
μη μου την αφαιρείτε
Αφήστε μου μόνο το άροτρο
της παιδεμένης μου ψυχής
τα χρώματα του ήλιου να οργώνει
μέσα στης ουτοπίας τ’ αγριοχώραφα
Και πάνω στα οικόπεδα του ονείρου
παλάτια της χαράς να χτίζω
Δημήτρης Κ. κοσμίδης
Stuttgart
