Κάποτε υποτιμούσανε τις πιο πολλές αξίες,
την ζωή και τον άνθρωπο και έκαναν …αταξίες.
Μετά από έναν πόλεμο, πολλούς απ’ τους αιχμαλώτους,
τους πούλαγαν, τους βασάνιζαν, με χίλιους και δυο τρόπους.
Κι ήτανε νόμιμη αυτή, η αγοραπωλησία,
απ’ όλους τους κατέχοντες, την Αρχή, την Εξουσία.
Πέρασαν χρόνια και καιροί κι αλλάξανε οι γνώμες.
Γίνανε πιο ανθρώπινες, γίναν πιο γαλαντόμες.
Η ζωή και οι αξίες της, γίνανε αρκετές, πολλές,
σε σχέση με το παρελθόν, ασύγκριτα καλές.
Κι όμως, τα παρατράγουδα δεν έπαψαν, υπάρχουν,
οι αξίες από πολλούς βεβηλώνονται, γιατί νομίζουν, ότι βλάπτουν!
Σαν τι να φταίει άραγε, κι ο κακός συνεχίζει,
κακόβουλα να ενεργεί, να σκέπτεται, κόσμο να ταλανίζει;
Ανέκαθεν ακούγονταν, και από στόματα πολλά.
-Μη το παιδί, είναι άπραγο, δεν τα έμαθε καλά!
Μήπως, θα πρέπει να αναθεωρηθεί, η στάση των γονέων,
ν’ αλλάξει η συμπεριφορά, έναντι των παιδιών και των νέων;
Μήπως, κι οι νουθεσίες να έχουνε, πιο αυστηρό χαρακτήρα,
για να αποτρέπουν στο εξής, κάθε κακόβουλο ολετήρα;
Μη το παιδί, που λεν πολλοί, μην το παιδεύεις άλλο,
στο μέλλον το ίδιο εκδικούμενο, κάνει κάποιο κακό μεγάλο;
Μήπως η απερίσκεπτη ανοχή, και η ατιμωρησία,
δείχνει το δρόμο στο παιδί, πως είναι μπορετή, κάθε αυθαιρεσία;
Αλλά, αν το παιδί, στα χρόνια μάθησης, δεν διδαχθεί, δεν μάθει,
ότι, αν δεν φερθεί καλά, θα τιμωρηθεί, κάτι κακό θα πάθει…
Ε, τότε δεν θα φταίει αυτό, για ό,τι στο μέλλον κάνει,
αίτιο θα ‘ναι το παρελθόν, και κάποιοι, που μυαλό δεν του είχαν βάνει!
Αυτοί, που δεν του δίδαξαν, ότι ο καθένας δρέπει,
ό,τι, καλό ή κακό κι αν έκανε. Το αντίστοιχο του πρέπει!
Α. Παπατριανταφύλλου
