Θα στηθεί στις 5 Οκτωβρίου 2022, από το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, στη Μνήμη των Προσφύγων από την Ανατολική Θράκη
| 1922-2022 Τα ρούχα μου και τα καλά όποιος τα βρεί ας τα πάρει. Μα της καρδιάς μου τον καημό κανένας να μην πάρει. |
| 2022. Έτος μνήμης του συλλογικού τραύματος και τα 20 χρόνια λειτουργίας του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης. Τιμούμε τη μνήμη των Θρακιωτών που οδηγήθηκαν κάτω από τις πολιτικές συνθήκες της εποχής να εγκαταλείψουν τους τόπους τους. Μία εγκατάσταση στις όχθες του Ερυθροπόταμου στο Διδυμότειχο. 5 Οκτωβρίου στις 17:00 11 γυναικεία υφαντά πουκάμισα του 1920-25 με κεντημένα τα 732τοπωνύμια της ανατολικής Θράκης. 11 ρούχα προσφύγων-μεταναστών του 2021-22 εγκαταλελειμμένα στις όχθες. Ο τίτλος της εγκατάστασης : 1922-2022 Τα ρούχα μου και τα καλά όποιος τα βρεί ας τα πάρει Μα της καρδιάς μου τον καημό κανένας να μην πάρει. Είναι ένας τρόπος να επικοινωνήσουμε με το χώρο και το χρόνο, με τη ζωή. Στο χώρο όπου το παρελθόν είναι παρόν . Σ αυτόν εδώ το τόπο που καταγράφηκαν οι τραγικές εμπειρίες από τις βιαιότητες και τους ξεριζωμούς. Στο σταυροδρόμι για τις διασπορές και τους διαφυγόντες από τις εθνοκαθάρσεις. Εδω όπου από την αρχαιότητα διασταυρώνονται μεταναστευτικές κινήσεις που έρχονται και ανήκουν, σε άλλα γεωγραφικά και πολιτισμικά δίκτυα, πέρα από την τοπική κλίμακα, γι αυτό και καθιστούν το χώρο σύμβολο παγκόσμιο , μιας πορείας, για απελπισμένους και διωγμένους, μέσα από το πρωταρχικό στοιχείο της ζωής, το σύνορο της ζωής και του θανάτου, το νερό. Το νερό ως καθαρμός πριν από τις σπονδές, και τη θυσία ως μια από τις παλαιότερες τελετουργίες διάβασης στο δικαίωμα για τη ζωή Εδώ σ αυτόν το τόπο που συγκλίνουν οι διάσπαρτες πληροφορίες για κοινές εμπειρίες και προσεγγίσεις που παραμένουν κρυφές, κάθε φορά που νέα γεωοικονομικά διακυβεύματα προκύπτουν. Εδώ σ αυτόν το τόπο όπου η σχέση του χώρου με τη μνήμη αναμετρούνται σε αξίες, προτάσεις και προοπτικές. Εδώ να μιλήσουμε για όλα όσα μας πληγώνουν, την αδικία και τη βαρβαρότητα που γενούν οι πόλεμοι. Αγγέλα Γιαννακίδου |
