Ναυαγισμένο πλοίο στο Αιγαίο
απόμεινε ό,τι είχανε ωραίο.
Τώρα μαζεύουνε τα κομμάτια
και προσπαθούνε να τα κάνουνε δεμάτια.
Πού πήγανε οι όρκοι και οι υποσχέσεις;
Πού πήγανε οι ωραίες προθέσεις;
Κάποτε μιλούσαν με λόγια όλο μέλι,
τώρα κατάντησαν σα ρούχο κουρέλι.
Αυτό ποτέ δεν το περιμένανε,
όταν στα ουράνια ανεβαίνανε,
όταν μια φλόγα έκαιγε τα σωθικά
και είχανε ανοιχτές τις πόρτες στην καρδιά.
Δεν έχουνε πια καμιά μερίδα
ούτε μια φωτεινή ηλιαχτίδα
πώς να ζεστάνουνε την κρύα βραδιά
όταν βασιλεύει η παγωνιά;
Το καλοκαίρι έγινε χειμώνας,
η ζωή σκληρός αγώνας
δεν τους πιάνει καμιά κεραία
έπεσε για τα καλά η αυλαία.
Ο χωρισμός η μόνη ασπίδα,
αφού δεν υπάρχει πια καμιά ελπίδα.
Δυο δρόμοι διαφορετικοί, ξένοι
είναι το μόνο που τους απομένει.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
