Σε κάλεσε η φωνή της μάνας
η ακοίμητη φωνή της ψυχής σου
δυνάμωσε μέσα σου τον παλιό πόθο
του γυρισμού (;) στην πατρίδα
Τρεις χιλιετηρίδες έμειν’ άσβεστη
η φλόγα των αγέραστων ψυχών σου
κυλούσε το ζεστό αίμα στις καρδιές σου
που άρχιζαν απ’ τον Πόντο και τον Καύκασο
κι έφταναν μέχρι τον ομφαλό της Κρήτης
Τρεις χιλιάδες χρόνια ζωή στις αποικίες
δεν σ’απαμφάλωσαν απ’ τη μητέρα Ελλάδα
η καρδιά σου έπαλλε ασταμάτητα για ‘κείνη
κι ας μην είδες ποτέ το χρώμα των ματιών της
κι ούτε του τόπου της τα άξια κάλλη
κάτω απ’ τον χιλιοτραγουδισμένο της ουρανό
Εσύ τα έχεις όλα ριζωμένα
χιλιάδες χρόνια στην καρδιά σου
από γονιό και πάππο φυτεμένα
όπως τη λεβεντιά της ελληνικής ψυχής σου
Βάρβαρα σε κατέτρεξαν σε κάθε εποχή
μα εσύ αντιστάθηκες με θάρρος και ανδρεία
Τώρα στους κόλπους της σε κάλεσε η Ελλάδα
κι εσύ το δρόμο πήρες με χείλη διψασμένα
την τύχη σου να ενώσεις μ’ αδέλφια και μητέρα
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart, 09.01.1990
