Δεν μπόρεσα να κάνω καινούριο βήμα.
Ήρθε δυστυχώς ένα κύμα
και έπνιξε το εγώ μου.
Ήρθε ένας δυνατός βοριάς
να τρέμεις, να λαχταράς
και σκόρπισε τα όνειρά μου.
Βουνά τα εμπόδια στην πορεία μου.
Άλλαξα τα θέλω και τη φιλοσοφία μου
για να μπορέσω να επιζήσω.
Σκέφτηκα έτσι ήταν μοιραίο να γίνει.
Δεν έχω εγώ καμιά ευθύνη.
Η ζωή κρύβει παγίδες πολλές.
Μα ήρθες εσύ και έκανες την ανατροπή.
Ξανάζησα από την αρχή
γιατί το άξιζα αυτό.
Είδα τον κόσμο με άλλο μάτι.
Αισθάνθηκα ότι έχω αυτό το κάτι
που σε συγκίνησε.
Πόσο όμορφα ένιωσα
όταν τον εαυτό μου σου παρέδωσα
και άφησα την πίκρα στο πλάι.
Ξέχασα ότι με δάκρυζε,
ότι ταπεινά με μηδένιζε.
Απελευθερώθηκα επιτέλους.
Έδωσα στον εαυτό μου ότι του άξιζε.
Ότι έψαχνε να βρει και πάσχιζε.
Ένιωσα να ξαλαφρώνω.
Φανέρωσα αυτά που κρατούσα κρυφά.
Την αλήθεια που πάντα νικά.
Έγινα πάνω από όλα φίλος του εαυτού μου.
Μίλησα σε αυτούς που ξέρουν να ακούνε.
Οι άλλοι ας με προσπερνούνε.
Δεν μπορώ να είμαι σε όλους αρεστός.
Ανοίχτηκα και επιτέλους έζησα
γιατί κατάλαβα ότι αγαπήθηκα και αγάπησα.
Ανέβηκα σκαλιά και έφτασα όπου ήθελα.
Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Τώρα σε αγαπώ καινούριε μου εαυτέ.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
