Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει
και στο μυαλό μου γίνεται βράση.
Ξεχειλίζει ο στίχος από το στόμα
και θέλω πολλά να πω ακόμα.
Θέλω να πω για την αγάπη
που έχει απέραντη αξία.
Να υμνήσω την αδελφοσύνη,
την ειλικρίνεια, την εμπιστοσύνη.
Να φωνάξω σε όλους δυνατά
πως η καρδιά συχνά πονά
μα όταν νιώσει την καλοσύνη
φτερουγίζει στη γαλήνη.
Να συστήσω στους ανθρώπους
να έχουνε καλούς τρόπους
και το μίσος μακριά
από την πολύπαθη καρδιά.
Να τραγουδήσω την ομορφιά
που έρχεται και μας κερνά.
Να θαυμάσω το μεγαλείο
που είναι δημιούργημα θείο.
Από την άλλη είναι τα αρνητικά
που μέσα στη ζωή είναι κι αυτά
και μόνο αν τα νιώσεις
θα καταλάβεις και θα γλιτώσεις.
Δυστυχώς υπάρχει η απάτη,
η ζήλεια και η αμαρτία,
το φοβερό ψέμα που στάζει αίμα
η μεγάλη αδικία που πληγώνει την κοινωνία.
Πάντως εγώ θα πω ένα ευχαριστώ
στο μεγάλο δημιουργό
και θα φωνάξω δυνατά
ότι οι αξίες και η ποιότητα
μένουν στην αιωνιότητα.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
