Ο Ερντογάν είπε ότι εμείς κάψαμε τη Σμύρνη, όταν υποχωρούσε ο Στρατός μας. Σε λίγο θα πει ότι οι Έλληνες γενοκτονήθηκαν από μόνοι τους για να εκθέσουν την Τουρκία.
Η αλήθεια είναι ότι συμμετέχουν ακόμα και σήμερα ελληνόφωνοι στη γενοκτονία των Ποντίων, στη σφαγή της Σμύρνης, στην εξολόθρευση του μικρασιατικού Ελληνισμού.
Όταν πρωθυπουργοί καταθέτουν στεφάνια στο μαυσωλείο του Κεμάλ, είναι συμμετοχή στη γενοκτονία, την οποία μάλιστα ξεπλένουν με τα στεφάνια.
Όταν διάφοροι αξιωματούχοι του ελληνικού κράτους και οι οικονομικά ισχυροί κάνουν φιλίες, νιτερέσα εμπορικά, κουμπαριές και γάμους με τους απογόνους των σφαγέων μας, ρίχνουν ακόμα μια μαχαιριά στους σφαγμένους προγόνους μας, αφού προσβάλλουν τη μνήμη τους γλείφοντας τον προαιώνιο εχθρό.
Όταν οι πολιτικοί αγχώνονται για την «ευρωπαϊκή προοπτική» της Τουρκίας και υπογράφουν να παίρνει το κράτος συμμορία ευρωπαϊκό χρήμα, ξανακαίνε τη Σμύρνη.
Όταν αφήνονται ατιμώρητα και αδικαίωτα όλα τα μαζικά εγκλήματα των γενοκτόνων του Ελληνισμού και διορίζονται ακόμα και θαυμαστές τους σε καίρια πόστα της κρατικής Παιδείας, μακελεύει κι ατιμάζει ξανά ο Αττίλας το κορμί της Κύπρου.
Ναι, καίνε Έλληνες τη Σμύρνη αλλά πάντα εκ των υστέρων. Και την ξανακαίμε με τις κλάψες μας, τις γλίτσες, τα σορόπια και τα σάλια. Θα σβήσει η φωτιά μόνο αν υποσχεθούμε στον εαυτό μας να πάρουμε το αίμα μας πίσω και εργαστούμε συστηματικά για να το καταφέρουμε, χωρίς να διακόπτουμε ούτε λεπτό.
Πρέπει να φτάσουμε τη χώρα σε τέτοιο σημείο ισχύος, ώστε να μας φοβούνται και όχι να μας λυπούνται και να μας ειρωνεύονται οι εχθροί μας. Και η ισχύς δεν απονέμεται, αλλά κατακτάται.
Παναγιώτης Λιάκος
