Τα εγκαταλελειμμένα βαγόνια του ΟΣΕ στην περιοχή των αποθηκών της ΚΥΔΕΠ, “σπίτια” αστέγων της Αλεξανδρούπολης – Μια ανάσα από το κέντρο της πόλης, άνθρωποι πεινάνε και κρυώνουν – Κάποιοι είναι νέοι που έχασαν τη δουλειά τους αλλά και μεσήλικες… λίγο πριν τη σύνταξη
Εικόνες που σοκάρουν είδαμε σε ρεπορτάζ της Κατερίνας Καλεντερίδου, στην τηλεόραση ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ και που αφορούσαν στα παλιά βαγόνια που βρίσκονται μεταξύ αποθηκών ΚΥΔΕΠ και Λιμανιού, στην Αλεξανδρούπολη.
Μέσα στα βαγόνια, υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται καθημερινά εκεί, στην προσπάθειά τους να προστατευθούν από το κρύο και τα μάτια του κόσμου.
Μια ανάσα από το κέντρο της πόλης, μια ανάσα, από κέντρα διασκέδασης της Αλεξ/πολης.
Είναι δίπλα μας, συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, κάνουμε ότι δεν βλέπουμε;
Πολύ καιρό τώρα, παλιά βαγόνια ακριβώς πίσω από τις αποθήκες της ΚΥΔΕΠ, είναι κατειλημμένα… από ανθρώπινες ψυχές
Σήμερα στα παλιά βαγόνια της Αλεξ/πολης φωλιάζουν ανθρώπινες ζωές, μετατρέποντάς τα σε σπίτια άνθρωποι που κοιμούνται σε χαρτόκουτα, σε αυτοσχέδια κρεβάτια, από παλιές κουβέρτες για να προφυλαχθούν από το κρύο, οι πιο τυχεροί ένοικοι των βαγονιών.. έχουν κουκέτα, ενώ υπάρχουν και αυτοσχέδιες κατασκευές για το άπλωμα των ρούχων ή το άνοιγμα των παραθύρων, όλα συνηγορούν στο γεγονός πως εκεί… υπάρχει ζωή καθημερινά.
Με γάλα νερό, κονσέρβες.. αλκοόλ..και τσιγάρα κυλούν οι μέρες στα βαγόνια της θλίψης… Άστεγοι; Ρακοσυλλέκτες; Δε θα μάθουμε γιατί το σκηνικό όταν πέσει το σκοτάδι, μόνο φιλόξενο δεν είναι και με το πρώτο φως της μέρας, οι άγνωστοι ένοικοι βγαίνουν για τον αγώνα της επιβίωσης, ζουν κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Τα τρένα που άλλοτε μετέφεραν εκατοντάδες επιβάτες και εμπορεύματα καθημερινά… σήμερα σοκάρουν και προβληματίζουν, άλλωστε τα κατοικημένα βαγόνια δεν είναι ούτε ένα δυο. Εικόνες θλίψης, μυρωδιές που δε θέλει να μυρίσει κανείς.. συνθήκες στις οποίες δεν θέλει να ζήσει κανείς…
Άνθρωποι και σκουπίδια, μια ομοιόμορφη μάζα, θα έλεγε κανείς. Ο κίνδυνος ασθενειών ορατός, τόσο για όσους βρίσκουν κατάλυμμα στα βαγόνια όσο και για όλους εμάς που κυκλοφορούμε παραδίπλα…
Οι άστεγοι στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα του σήμερα, το φαινόμενο της έλλειψης στέγης μετρά περισσότερους από 20.000 συμπολίτες μας που διαβιούν στο δρόμο ή σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης, βιώνοντας την πιο ακραία μορφή φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.
Πολλοί περισσότεροι είναι εκείνοι που βρίσκονται σε κίνδυνο έλλειψης στέγης ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας που πλήττει σχεδόν όλες τις ηλικίες και τις επαγγελματικές κατηγορίες.
Δεδομένης της οικονομικής ύφεσης, το πρόβλημα των αστέγων τείνει να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις αναδεικνύοντας τώρα, περισσότερο από ποτέ, το έλλειμμα κοινωνικών, στεγαστικών και προνοιακών πολιτικών στην χώρα μας.
Το προφίλ τους
Αλλάζει το προφίλ των ανθρώπων που διαβιούν στον δρόμο ή σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης. Άνθρωποι που μέχρι τώρα μπορούσαν, έστω και με δυσκολία, να καλύψουν τις καθημερινές ανάγκες βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση λόγω ανεργίας, χαμηλών ή ανύπαρκτων εισοδημάτων και αδυναμία στήριξης από την οικογένεια.
Πρόκειται για άτομα παραγωγικών ηλικιών, νέοι με μισθούς 500 ευρώ, άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους λίγο πριν από τη σύνταξη.
Το ίδιο νυχτερινό σκηνικό όπως αυτό που σας περιγράψαμε παραπάνω στην Αλεξανδρούπολη, ξετυλίγεται σε πολλές πόλεις της Ελλάδος.
Μια κουβέρτα, ένα πρόχειρο στρωσίδι και μια γωνία σε έναν δρόμο για χιλιάδες ανθρώπων πού δεν έχουν που να στεγαστούν.
Σε σύγκριση με τον παραδοσιακό πληθυσμό των αστέγων έχουν μέτριο ως υψηλό μορφωτικό επίπεδο, δεν παρουσιάζουν προβλήματα ψυχικής υγείας, εξαρτήσεις ή προβλήματα παραβατικότητας.
Υπάρχουν ακόμα και νέοι άνθρωποι που ήταν επιχειρηματίες και ζουν στην εξαθλίωση.
Οι άστεγοι στην Ελλάδα πολύ πρόσφατα (Ν.4052/12) αναγνωρίσθηκαν θεσμικά ως ειδική – ευάλωτη κοινωνική ομάδα που χρήζει ειδικών μέτρων προστασίας.
Ωστόσο μέχρι και σήμερα η πλειονότητα των παρεχομένων υπηρεσιών αφορούν φιλανθρωπικού τύπου παροχές ενώ την ίδια στιγμή δεν υπάρχει θεσμοθετημένη καμία δράση που να αφορά την πρόληψη του φαινομένου και κυρίως την ένταξη αστέγων στην αγορά εργασίας και την αποκατάστασή τους στον κοινωνικό ιστό.
Η εφαρμογή του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στη στέγη παραμένει ακόμα και σήμερα ζητούμενο από την ελληνική πολιτεία αφήνοντας χιλιάδες αστέγους εγκλωβισμένους στον φαύλο κύκλο του κοινωνικού περιθωρίου.
