Κάθε μέρα να ευχαριστούμε τις γιαγιάδες.
Αφήνουν στην άκρη τις δικές τους ανάγκες.
Φροντίζουν τα εγγόνια αυτά τα υπέροχα πλάσματα
και έχουν πάντα στα χείλη χαρούμενα άσματα.
Δίνουν χρόνο από τον χρόνο τους
υπομονή από την υπομονή τους
προκειμένου να δώσουν χαρά
στων παιδιών τους τα παιδιά.
Παίρνουν ζωή από τις μικρές αυτές ψυχές
και δίνουν όλου του κόσμου τις ευχές.
Παρακαλούν το Θεό να είναι γερά
όλης της γης τα παιδιά.
Όταν αυτά πουν τη λέξη γιαγιά
αναπτερώνονται τα σωθικά.
Λάμπει το πρόσωπό τους σαν του ήλιου το φως
γιατί αυτό είναι ένα μεγάλο γεγονός.
Βεβαίως η σημερινή γιαγιά
διαφέρει από την παλιά.
Τώρα ντύνεται και στολίζεται
και λέει η ζωή συνεχίζεται.
Τα εγγόνια προλαβαίνει να φροντίσει
χωρίς τον εαυτό της να παραμελήσει
γιατί καταλαβαίνει ότι κάθε ώρα και στιγμή
είναι και γι’ αυτήν μοναδική.
Χρόνος λοιπόν για τα εγγόνια.
Αλλά να ξέρει ότι η ζωή δεν είναι αιώνια.
Χρόνος και για τη γιαγιά
γιατί άνεμος είναι και περνά.
Δίνουμε κάθε ευχή
να έχουν δύναμη ψυχική
να προσφέρουν τη βοήθειά τους
στα εγγόνια τα λατρευτά τους.
Να τα βλέπουν να μεγαλώνουν
και να τα καμαρώνουν
κι άμα θέλει ο Θεός
και δισέγγονα να δουν το φως.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
