Τι δήλωσε στην «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ», ο Καθηγητής Μαθηματικών στο 3ο Λύκειο Αλεξ/πολης, Δημήτρης Δούδης
Τον γύρο του διαδικτύου και όχι μόνο κάνει τις τελευταίες μέρες, η είδηση αναφορικά με τον τραγικό θάνατο της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου στην Θεσσαλονίκη, μετά από συστηματικό bullying που δεχόταν από μαθητές στο δημόσιο Λύκειο που εργαζόταν.
Το συγκεκριμένο συμβάν έρχεται να ταράξει τη σχολική κοινότητα και την ελληνική κοινωνία ευρύτερα, καθώς μέχρι τώρα συζητούσαμε για τον εκφοβισμό και τη βία ανάμεσα σε μαθητές ή από καθηγητές προς μαθητές. Αναπόφευκτα ανοίγει μια δημόσια συζήτηση σχετικά με το φλέγον ζήτημα της οριοθέτησης των μαθητών, του ρόλου του εκπαιδευτικού και αν τελικά είναι απροστάτευτος μέσα στη σχολική κοινότητα/αίθουσα. Έχει συμμάχους; Όταν χρειαστεί, απολαμβάνει τη στήριξη του συλλόγου διδασκόντων και της διεύθυνσης;
Για όλα αυτά η «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ» συνομίλησε με τον Καθηγητή Μαθηματικών στο 3ο Λύκειο Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρο της Μαθηματικής Εταιρείας Έβρου, Δημήτρη Δούδη, η άποψη του οποίου έχει ιδιαίτερα αξία, καθώς είναι εν ενεργεία εκπαιδευτικός με χρόνια εμπειρίας.
Όπως ανέφερε ο κ. Δούδης: «Στην ατζέντα του Υπουργείου Παιδείας είναι ψηλά το θέμα του σχολικού εκφοβισμού. Έχει δημιουργήσει και μια αντίστοιχη πλατφόρμα, την οποία έχει διαφημίσει κιόλας. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, παρατηρείται το φαινόμενο της πίεσης ή ακόμα και εκφοβισμού από την πλευρά των παιδιών προς τους καθηγητές.
Για όλους όσοι δεν μπαίνουν σε σχολικές τάξεις είναι ίσως δύσκολο να καταλάβουν τις συνθήκες που βιώνει ένας εκπαιδευτικός κατά τη διάρκεια του μαθήματος, αλλά και εκτός, κατά την διάρκεια του διαλείμματος. Έχει να διαχειριστεί ανθρώπους, παιδιά, διαφόρων ηλικιών. Εγώ μπορώ να μιλήσω μόνο για τα παιδιά του λυκείου, μιας και σε τέτοιο σχολείο υπηρετώ.
Η διαχείριση εφήβων είναι μια δύσκολη κατάσταση. Καλούμαστε εκτός από εκπαιδευτικοί, πολλές φορές να θέσουμε τον εαυτό μας σε θέση γονέα. Οπότε, πέραν της υποχρέωσής μας να κάνουμε το μάθημα και να διδάξουμε τα παιδιά, έχουμε πλήθος άλλων υποχρεώσεων και ευθυνών, δεδομένου ότι η εφηβεία είναι μια ιδιαίτερα ευαίσθητη και κρίσιμη περίοδος. Με δυναμικές σχέσεις μεταξύ των μαθητών/μαθητριών και ορμόνες που κάνουν “πάρτυ”! Συχνά τα παιδιά βρίσκουν περιθώριο και μεταφέρουν μια πίεση προς τα διδάσκοντα. Μπορεί να ξεκινάει από το θέλω να χάσω μάθημα, άρα θα πιέσω τον καθηγητή μου να μην κάνει μάθημα».
Σύμφωνα με τον κ. Δούδη, οι καθηγητές καλούνται να κρατήσουν συχνά πολύ λεπτές ισορροπίες. «Εκεί λοιπόν εμείς καλούμαστε να βρούμε τρόπο, ούτε μπαμπούλες να γίνουμε, αλλά ούτε να αφήσουμε μια κατάσταση να εξελιχθεί εις βάρος και της μαθησιακής διαδικασίας, αλλά και των υπολοίπων παιδιών τα οποία θέλουν να παρακολουθήσουν το μάθημα».
Στο σημείο αυτό είναι που οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται την ενεργή αρωγή και στήριξη των συναδέλφων τους και των διευθυντών τους, αλλά και της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
«Είναι αλήθεια ότι τη στιγμή που μιλάμε, ο κάθε εκπαιδευτικός σκέφτεται αν θα κάνει κάτι ή όχι, αν θα πει κάτι ή όχι, είτε εντός και εκτός αίθουσας, διότι μπορεί να βρεθεί υπόλογος απέναντι σε λογικές ή παράλογες απαιτήσεις, παράπονα, από μαθητές και γονείς.
Έχει γίνει ένα βήμα τα τελευταία αρκετά χρόνια, όπου μία φορά την εβδομάδα ψυχολόγος και κοινωνικός λειτουργός βρίσκονται σε όλες τις σχολικές μονάδες ανά τη χώρα. Εμείς, για παράδειγμα, κάθε Τρίτη έχουμε τις δύο κυρίες, την κοινωνική λειτουργό και την ψυχολόγο, που από τη μεριά τους προσπαθούν να αντιμετωπίσουν διάφορα φαινόμενα που υπάρχουν».
Για τον κ. Δούδη, οι λέξεις-κλειδί είναι όρια, κανόνες και οριοθέτηση τόσο μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας, όσο και στο σχολικό περιβάλλον. Γονείς και εκπαιδευτικοί είναι επιφορτισμένοι με τον δύσκολο συχνά ρόλο της επιβολής ορίων, που στην ουσία είναι η διαδικασία της διαπαιδαγώγησης, στοιχείο απαραίτητο για την ομαλή συνύπαρξη μέσα σε ένα σύνολο, οικογενειακό, εκπαιδευτικό ή ευρύτερα κοινωνικό.
Μαρίνα Κωστοπούλου
