Η πρόσκληση είναι ξεκάθαρη: «Η 13η Συνεδρίαση της Ειδικής Επιτροπής για την Ανασυγκρότηση και Ανάπτυξη Έβρου, θα διεξαχθεί την Πέμπτη 19 Μαρτίου 2026 και ώρα 15:30 μ.μ, στην Αίθουσα Συνεδρίων “Νικόλαος Δαστερίδης” του Επιμελητηρίου Έβρου».
Πού είναι άραγε ο λαϊκισμός, που ήθελε η Επιτροπή να συνεδριάζει στη ΒΥΣΣΑ; Εξανεμίσθηκε ή θεωρήθηκε γρουσουζιά λόγω του αριθμού 13;
————————————————————————————————————————
Τέλη του μήνα αναμένεται -σύμφωνα με πληροφορίες- να πραγματοποιηθεί νέα σύσκεψη της Κομισιόν με τους διαχειριστές των χωρών από όπου περνάει ο Κάθετος Διάδρομος. Στόχος είναι να αρθούν τα ρυθμιστικά εμπόδια και να προχωρήσει το όλο project.
Η Αλεξανδρούπολη περιμένει με υπομονή.
———————————————————————————————————————-
Ενδιαφέρουσα η άποψη της Τζίνας Μοσχολιού, με τίτλο «Πατριωτική αριστεία»:
“Η ελληνική διοίκηση έχει, παραδοσιακά, μια ιδεολογική αλλεργία σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα πλην της ελληνικής. Στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι ρουτίνα, εδώ θεωρείται αιτία «εθνικού συναγερμού».
Και αυτή την αντίληψη είδαμε να ξεδιπλώνεται στη Βουλή, σε ένα ζήτημα που πέρασε τελείως απαρατήρητο, με πρωταγωνιστές τον υφυπουργό Μεταφορών, Κωνσταντίνο Κυρανάκη, και τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Ιλχάν Αχμέτ.
Ο βουλευτής ρώτησε το υπουργείο Μεταφορών αν σκοπεύει να παρέχει τη δυνατότητα φωνητικής εξέτασης για τα διπλώματα οδήγησης και σε άλλες γλώσσες, πέραν της ελληνικής, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες στην ΕΕ.
Μία από αυτές θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να είναι και η τουρκική, για πολίτες της μειονότητας στη Θράκη που δεν γράφουν ούτε διαβάζουν καλά ελληνικά. Μιλάμε για ανθρώπους που η πολύχρονη απουσία του κράτους (δεν ξεχνάμε τις μπάρες, τον αναλφαβητισμό, την ανεργία και τον τηλεοπτικό αποκλεισμό) τους έκανε έρμαια σε πελατειακά δίκτυα, μετατρέποντας γραφειοκρατικά ζητήματα σε εργαλείο ρουσφετιού, ενώ την ίδια απουσία εκμεταλλεύτηκε και η Τουρκία για τους λόγους που όλοι φανταζόμαστε.
Πώς αντέδρασε ο κ. Κυρανάκης; Με πατροπαράδοτη περιφρόνηση, μπέρδεψε την οδική με την εθνική ασφάλεια. «Η ελληνική γλώσσα είναι ο συνδετικός κρίκος για να συμβιώνουμε» είπε διδακτικά, συστήνοντάς μας ως νέος Ρήγας ή Κοραής «να έχουμε στοιχεία της ταυτότητάς μας ορατά και σεβαστά».
Σε πρώτη ανάγνωση, βλέπεις ότι ο υπουργός απλώς απευθύνεται στο ξενοφοβικό ακροατήριό του με επιχειρηματολογία επιπέδου «Ομάδας Αλήθειας». Σε δεύτερη ανάγνωση, το πράγμα γίνεται τραγικωμικό.
Για να πάρει κάποιος δίπλωμα στην Ελλάδα πρέπει να ακολουθεί κάποια εθνική μας ταυτότητα; Είναι κάποιου είδους άυλη πολιτισμική κληρονομιά η ελληνική οδηγική συμπεριφορά; Μήπως να Συν τοις άλλοις, ο υπουργός αγνοεί τη νομοθεσία. Αυτό που ζήτησε ο Ιλχάν Αχμέτ, πέραν του ότι είχε εφαρμοστεί παλαιότερα από κυβέρνηση της ΝΔ, προβλέπεται και σήμερα στα άρθρα 6, 10 και 30 του νόμου 4850/2021.
Ο οποίος εξουσιοδοτεί τον υπουργό Μεταφορών να ορίσει τις ξένες γλώσσες στις οποίες θα γίνεται προφορική εξέταση ατόμων που δεν έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση, έχουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα.
Πρόκειται για νόμο της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, τότε που διήγε περίοδο φιλελεύθερων αναζητήσεων. Τώρα, βέβαια, η γραμμή είναι η πατριωτική αριστεία. Περαστικά μας”.
————————————————————————————————————————
Νέος θρίαμβος της ΖΑΜΠΟΥΚΙΑΔΑΣ 2026. Ταμείο Εθνικής Άμυνας-Δήμος Αλεξανδρούπολης
11-0 (!!!!!!)
Πάει για Νόμπελ.
————————————————————————————————————————
Πέρασε η περίφημη πλέον ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ. Οι γυναίκες της Αλεξανδρούπολης, του Έβρου, της Θράκης, εκτονώθηκαν σε εκδηλώσεις κατανάλωσης χαζοχαρούμενων αναρτήσεων στα social media. Όμως, όπως λέει και ο Μάνος Βουλαρίνος, φυσικά και η Ημέρα της Γυναίκας δίνει την ευκαιρία για διαφήμιση ευαισθησιών και συγκινητικές αναρτήσεις (κάποιες εκ των οποίων είναι ειλικρινείς), αλλά τι ακριβώς προσφέρει στις γυναίκες; Τι έχει αλλάξει σήμερα μετά τον εορτασμό της 8ης Μαρτίου; Εκτός βέβαια αν η ημέρα της Γυναίκας είναι απλώς ένας τρόπος να επιβεβαιωθεί η ανισότητα. Μια ημέρα που οι ανισότητες και τα προβλήματα μπαίνουν στο επίκεντρο, προκειμένου να μπορούν άνετα να αγνοηθούν τις υπόλοιπες 364.
Όμως όλα αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στη μεγαλύτερη υποκρισία: αυτή της αφωνίας μπροστά στα καθεστώτα και την κουλτούρα που θεσμικά, χωρίς ενοχές και με επιμονή υποβαθμίζουν τις γυναίκες.
Αν ακούσατε κάποιον ένθερμο υποστηρικτή των δικαιωμάτων των γυναικών να μιλάει και να ξεχνάει πχ το Ιράν, δεν ακούσατε έναν ένθερμο υποστηρικτή των δικαιωμάτων των γυναικών αλλά έναν υποκριτή. Γιατί ειδικά φέτος δεν μπορεί να ξέχασε αυτό το θεοκρατικό καθεστώς που επισήμως τοποθετεί τις γυναίκες πολύ πιο χαμηλά από τους άντρες. Δεν μπορεί να ξέχασε αυτό το κομμάτι του Ισλάμ που βρίσκεται στην εξουσία και επιβάλλει μέχρι και τον γάμο σε μικρά κορίτσια. Κι αν μάλιστα ακούσατε κάποιον τάχα ευαίσθητο με τα δικαιώματα να μιλάει υπέρ του Ιράν, με τη δικαιολογία ότι υποστηρίζει κάθε κράτος το οποίο δέχεται επίθεση, τότε ακούσατε κάποιον που μίλησε υπέρ της πιο στυγνής και απροκάλυπτης επίθεσης που υφίστανται οι γυναίκες.
Κάθε χρόνο η «Ημέρα της Γυναίκας» (όπως και γενικώς οι «Ημέρες») είναι γεμάτη υποκρισία. Αλλά, ειδικά φέτος, η υποκρισία κάνει πιο δυνατό μπαμ από ποτέ. Γιατί φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, όταν είσαι υπέρ της ισότητας, είσαι υπέρ της ισότητας χωρίς «αλλά» και χωρίς παραμύθια «σεβασμού σε διαφορετικές κουλτούρες». Διαφορετικά δεν είσαι υπέρ της ισότητας.
Ο Ακατονόμαστος
