Στα Κομμουνιστικά καθεστώτα όμως, αποτελεί απαγορευμένο είδος – Επίδειξη “Αριστεροσύνης” με τις Ζωές των άλλων
Στα θέματα προπαγάνδας η κυβέρνηση παίρνει άριστα. Τα τελευταία 24ωρα μαίνεται ο πόλεμος στα κοινωνικά δίκτυα για το εάν ο κομμουνισμός και ο ναζισμός ήταν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, μετά την άρνηση του υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή να συμμετάσχει σε συνέδριο που διοργανώνει η εσθονική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο κ. Κοντονής βρήκε ευκαιρία να παρουσιάσει «αριστερό προφίλ» καταδικάζοντας την εξίσωση των εγκλημάτων του ναζισμού και του κομμουνισμού.
Όμως τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα.
Πράγματι, σε μία κρίσιμη χρονική στιγμή για την ανθρωπότητα και την τύχη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σοβιετικοί συμμάχησαν με τη Δύση και πολέμησαν κατά του Χίτλερ και του ναζισμού.
Έτσι βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι ο Στάλιν με τον Ρούσβελτ και τον Τσώρτσιλ στη Γιάλτα όπου «ξαναμοιράστηκε» ο κόσμος μετά την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας. Οι Σοβιετικοί πολέμησαν τους ναζί, όμως ο κομουνισμός δεν έπαψε να είναι ένα απολυταρχικό καθεστώς που δεν είχε καμία σχέση με τη δημοκρατία.
Η ίδια η μαρξιστική θεωρία βασίζεται στη «δικτατορία του προλεταριάτου» για την κατάληψη του κράτους από το εργατικό κίνημα ως ένα μεταβατικό στάδιο για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον υπαρκτό σοσιαλισμό.
Για τη διατήρηση του καθεστώτος έγιναν εγκλήματα, λαοί καταδυναστεύθηκαν και υπέφεραν, οι πολίτες έχασαν τις ατομικές τους ελευθερίες, το κόμμα όριζε τη ζωή και τις τύχες τους. Σε πολλές χώρες όπου πέρασε ο κομουνισμός έγιναν φρικαλεότητες με αποτέλεσμα σήμερα να είναι ένα ανεπιθύμητο πολιτικό σύστημα, που έχει τεθεί στο περιθώριο.
Με απλά λόγια η κομμουνιστική ηγεσία τα έβαλε με την ανθρώπινη φύση, που είναι ελεύθερη και δεν μπορεί να περιορισθεί από σιδερόφρακτα τείχη και κομματικές οδηγίες.
Μπορεί κάποιοι να έχουν διαφορετική άποψη, όμως οι πολίτες πάλι γνωρίζουν ότι ο διάλογος ευδοκιμεί μόνο στις δημοκρατίες.
Στα κομουνιστικά καθεστώτα είναι απαγορευμένο είδος.
Εκεί οι αντίθετες φωνές ή οι υπόνοιες αντίδρασης είχαν και έχουν σοβαρές συνέπειες.
Οι κομματικοί γκαουλάιτερς δεν συγχωρούσαν παρεκκλίσεις και παρακολουθούσαν τα πάντα.
Η γερμανική ταινία «Οι ζωές των άλλων» αποτύπωσε με συγκλονιστικό τρόπο την καθημερινότητα των κατοίκων του Ανατολικού Βερολίνου και τις πρακτικές της Στάζι.
Σε κάθε περίπτωση τα ανελεύθερα καθεστώτα έχουν κριθεί οριστικά και αμετάκλητα από την ιστορία και τους ανθρώπους που τα βίωσαν και αυτή είναι η καλύτερη απάντηση για όλους.
Πάνος Αμυράς
