Όταν πήρες το δρόμο της ξενιτιάς,
όταν άνοιξες τα χαρτιά της λησμονιάς
μια ψυχή μάτωσες βαθιά,
μια ζωή έβαψες σταχτιά.
Όταν άφησες πίσω τα αισθήματα,
όταν θόλωσαν στο μυαλό τα ενθυμήματα
ένα σπίτι έκλεισε την πόρτα στο φως
και το κουράγιο έσβησε παντελώς.
Ο γυρισμός αδύνατο σημείο
ούτε με τρένο, ούτε με πλοίο
μια μάνα αράζει στο παραθύρι
και πίνει πικρό νερό στο ποτήρι.
Μια φωτογραφία απ΄ τα παλιά
με όλα τα πρόσωπα γελαστά
είναι το φυλαχτό της
όταν αρχίζει το αναφιλητό της.
Πώς και πώς περιμένει το τηλέφωνο να χτυπήσει
η φωνή του μοναχογιού της να αντηχήσει
να πάρει θάρρος και ελπίδα
και να περιμένει την επόμενη σελίδα.
Η σελίδα που κοντά της θα σε φέρει
και θα λάμψει το πρόσωπό της σαν αστέρι,
θα ξανάβρει την άνοιξή της
και θα ζήσει πάλι τη ζωή της.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
