«Έλληνες ψηλά το κεφάλι» – Οι ψοφοδεείς πολιτικοί μας οφείλουν να ισχυροποιήσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις της Χώρας και να εξυψώσουν το ηθικό του Λαού μας
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ως έθνος και ως κράτος διανύουμε δυσχερή και κρίσιμη περίοδο του ιστορικού μας βίου.
Η κρισιμότης των καιρών δεν οφείλεται μόνον στην οικονομική ύφεση, η οποία επί μία συναπτή οκταετία μαστίζει το κράτος μας και κατ’ επέκτασιν τον λαό μας, αλλά και στην ηθική κρίση η οποία έχει εξαπλωθεί και αποδυναμώνει την εθνική μας άμυνα και γενικά την πρόοδο του λαού μας.
Εξ αιτίας αυτής της κρίσεως αλλά και εξ έτερων γεωστρατηγικών παραγόντων, αναζωπυρώθηκαν οι κατά τής χώρας μας εξωτερικές απειλές, στρεφόμενες ευθέως κατά της εδαφικής της ακεραιότητας και της εθνικής μας ανεξαρτησίας.
Κυριώτερα απειλή είναι η εξ Ανατολών εκπορεύομαι- νη από γείτονα εχθρικών και από αιώνων επίβουλων. Δηλαδή από την Τουρκία.
Από του μαύρου εκείνου Σεπτεμβρίου του έτους 1955, ότε η Τουρκία προέβη σε πρωτοφανή διωγμό δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως και της Σμύρνης, γίνεται εμφανής η εφαρμογή μακροχρόνιου επιθετικού σχεδίου της κατά της χώρας μας και γενικότερα του Ελληνισμού, με κορύφωση αυτοί την εισβολή στην Κύπρο το θέρος του 1974 και την συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα παράνομη κατοχή τού Βορείου τμήματος της πολύπαθους νήσου.
Η όλη εν γενεί κατάστασης, με αποκλειστική υπαιτιότητα της Τουρκίας, έχει εκτραχυνθεί, επιδεινούμενη, κυρίως, από του εντοπισμοί εκμεταλλεύσιμων αποθεμάτων υδρογονανθράκων σε θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, υμένας εντός της Ελληνικής και Κυπριακής Α.Ο.Ζ.
Ο νεοσουλτάνος Ερντογάν σε κάθε ευκαιρία επιτίθεται με πρωτοφανή ιταμότητα κατά της χώρας μας, ήτοι με: απροκάλυπτες απειλές, συνεχείς παραβιάσεις του εθνικού μας εναερίου και θαλασσιού χώρου και σειρά μεθοριακών επεισοδίων.
Αμφισβητεί απροκάλυπτος το διεθνές δίκαιο και συναφείς διεθνείς συνθήκες, με πρώην αυτήν της Λωζάνης (1923), και ομιλεί για «σύνορα καρδιάς», ονειρεύομαι- ως την αναβίωση της από αίνος διαλυμένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Και εμείς τί πράττομε; Ουδέν (!) Έχομε μπει κυριολεκτικώς στο καβούκι μας, επικαλούμενοι καινοφανείς θεωρίες περί ταυτίσεως των Ελληνικών συνόρων με εκείνα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και εφησυχάζουμε ήτα σύνορά μας θα τα προστατεύσει η Ευρώπη (!).
Αλλά για ποια Ευρώπη μιλάμε; Σήμερα ακόμη (16-4-2018) ο Γεν. Γραμματέας του ΝΑΤΟ ακολούθων τακτική Ποντίου Πιλάτου, σε ότι άφραστη διένεξη Ελλάδος-Τουρκίας, δήλωσε ότι: «Δεν είναι στις προθέσεις του ΝΑΤΟ να εμπλακεί ή να αποκτήσει πιο ενεργό ρόλο στην επίλυση των διενέξεων Ελλάδος – Τουρκίας για το Αιγαίο».
Τα συγκροτούντο αυτήν κράτη μόνο συμφέροντα γνωρίζουν και υπηρετούν. Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο.
Ξεχάσαμε τον σοφό γέροντα του Μωρία πού έλεγε: «Ό,τι κάνουμε, Βάτο κάνουμε μονάχοι μας».
Ήδη νέφη απαισιοδοξίας κουτουπωθείς σωρεύονται τον Εθνικό μας ορίζοντα, ως αποτέλεσμα εξωτερικών απειλών αλλά και ηττοπάθειας ημετέρων.
Σειρά άρθρων και επιχειρησιακών (στρατιωτικών) αναλύσεων και εκτιμήσεων και μάλιστα από μη επαΐοντες εμφανίζουν την Τουρκία ως άκαα- νικητή υπερδύναμη. Μπορεί συγκρινόμενη με μας να υπερτερεί αριθμητικώς, άλλά δεν είναι τίποτε περισσότερο, από γίγαντα με πήλινα πόδια.
Είναι ένα κράτος με πολλαπλά εσωτερικά προβλήματα συνοχής και οικονομίας, με κύριο το Κουρδικό. Ως λαός είναι ύπουλοι, άφιλοι, άπληστοι και κυρίως θρασύδειλοι.
Το μόνο που λογαριάζουν είναι η ισχύς και κυρίως η αποφασιστικότης του αντιπάλου των.
Τους είδαμε στον Κορεατικό πόλεμο, όπου η Τουρκική Ταξιαρχία στην πρώτη και τελευταία της μάχη, του Κούνουρί (Νοεμ. 1950) διελύθη κυριολεκτικώς, με αποτέλεσμα να επαναπατρισθεί και αντικατασταθελι υπό τέρας, ως μη αξιόμαχος.
Τους είδαμε ακόμη στην Κύπρο το 1974, όπου στο πρώτο στάδιο της απόβρασε- ως έπνεαν τα λοίσθια και εκλιπαρούσαν τον Κίσινγκερ για την σύναψη ανακωχής, την όποια εμείς αφρόνως απεδέχθημεν, ενώ είχαμε την ευκαιρία και την δυνατότητα να τους συντρίψω με και να μη «σηκώσουν κεφάλι» για εκατό χρόνια.
Όμως, άλλες ήσαν οι προτεραιότητες της μεταπολιτεύσεως. Προείχε η αποκατάστασης της «δημοκρατίας» και όχι η ελευθερία και η εδαφική ακεραιότης της Κύπρου, η οποία κατά ρήση εξέχοντος πολιτικού εκείνης της εποχής «εκείτο μακράν» (!!!).
Έτσι, χωρίς να πολεμήσουμε ηττηθούν.
Εις ενδεχόμενη σύρραξη με την Τουρκία, αυτή θα ευρέθη εις άκρως δυσχερή θέση. Θα ανάψει φωτιά στα νώτα της, η οποία ταχέως θα γίνει πυρκαγιά.
Δεν πρόκειται να αντιμετώπιση ανεπαρκώς εξοπλισμένους και οργανωμένους Κούρδους άτακτους αλλά τις Ένοπλες Δυνάμεις ενός έθνους, του οποίου γνωρίζει καλώς την πολεμική αρετή.
Όχι, κύριοι απαισιόδοξοι. Η νεολαία μας δεν είναι κηφηναριό, όπως την παρουσιάζετε. Είναι Ελληνόπουλα, που ενθουσιωδώς θα προστρέξουν στο Εθνικό προσκλητήριο και θα αγωνισθούν υπέρ βωμών και εστιών.
Αψευδής επιβεβαίωσις τούτου, η πρόσφατη εθελοθυσία του ηρωικού σμηναγού Γεωργίου Μπαλαδόρου, ο οποίος έπεσε περισπά- γκόμενος τον Εθνικό μας εναέριο χώρο. Και δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε και ο τελευταίος.
Συναφώς επίκαιρη αποβαίνει καίει ελπιδοφόρος προτροπή ενός ακόμη σμηναγού – ιπταμένου, κατά την προ ολίγου καιρού στρατιωτική παρέλαση στη Θεσ/νίκη, από τους Ελληνικούς αιθέρες προς όλους τους Έλληνες: «Έλληνες, ψηλά το κεφάλι».
Ναι, αυτό οφείλουμε να πράξουμε όλοι και κυρίως οι ψοφοδεείς πολιτικοί μας «ταγοί», οι οποίοι οφείλουν να ισχυροποιήσουν εις το έπακρον τις Ένοπλες Δυνάμεις του Έθνους και να εξυψώσουν το ηθικό του λαού μας.
Αυτό το ιερό καθήκον συνιστά δι’ αυτούς πρωταρχική και ιστορική ευθύνη, θεσμική και αμεταβίβαστη.
Προς δε τους επίβουλους γείτονές μας αρκεί να επαναλάβομε την ιστορική απάντηση του Λεωνίδα: «Μολών λαβέ».
Και τότε είναι βέβαιο ότι ο προειλητικός γείτονας με την ουρά υπό τα σκέλη θα χωθεί στο καβούκι του.
Στυλιανός Ι. Δράκος
Υποστράτηγος έ.α.
