Σα διαβαίνεις μες στον κάμπο
και κοιτάζεις στης Ροδόπης
τις κορφές, νάτος κοιμάται,
ένας γίγαντας Θρακιώτης.
Βλέπεις την κατατομή του
δίπλα στην ψηλή κορφή,
ν’ ατενίζει τους αιθέρες
με γαλήνια μορφή.
Αγναντεύει προς το νότο
μ’ ένα μεγαλείο θείο.
Κείται εκεί αιώνες τώρα
και στη ζέστη και στο κρύο.
Αν αναρωτιέσαι ωστόσο,
άραγε, τι να ‘ναι; ποιος;
Μήπως ήρωας, μνημείο,
ή κάποιος τρανός Θεός;
Ο Ορφέας που κοιμάται;
Βασιλιάς π’ αναπολεί;
Του οινοπότη Διονύσου
η μεθυσμένη κεφαλή;
Φύλακας μα και προστάτης
είναι στων Θρακών τη χώρα.
Του Ελληνισμού ο φάρος
στη φουρτούνα και στη μπόρα.
Φαίνεται σα να κοιμάται
στους αιώνες και για πάντα.
Κι όμως κάθε επιβουλέα
των Θρακών βάζει στην μπάντα.
Είναι ο γίγαντας Θρακιώτης,
φύλακας ιδανικών,
ο ιππότης της Ροδόπης,
εδώ στη χώρα των Θρακών.
Αθ. Παπατριανταφύλλου
