Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό
που μεγάλωσα εκείνο τον καιρό
που υπήρχε η αγνότητα
και βασίλευε η αθωότητα.
Χρόνια ανέμελα για μας τα παιδιά
με οικογένεια που κρατούσε τα σκαριά
και έδινε το παν
τα παιδιά να μην πεινάν.
Άνθρωποι του μόχθου και του μεροκάματου
πάλευαν για τα λίγα χρήματα του κάματου
αρκεί να ζουν αξιοπρεπώς
και να τα βγάζουν πέρα επαρκώς.
Οι γειτονιές φωλιές
όπου έπιναν τον καφέ τους οι νοικοκυρές
και τα παιδιά χόρταιναν παιχνίδια
κάνοντας όλων τα χατίρια.
Παιδιά που κατάλαβαν από φτώχεια
και ξεπέρασαν όλα τα πρωτοβρόχια
πασχίζοντας στα πόδια τους να σταθούν
και από το αδιέξοδο να βγουν.
Πράγματι τα κατάφερναν.
Όλα μπροστά τους τα έφερναν
και έβρισκαν το δρόμο
με τα εφόδια της δουλειάς στον ώμο.
Τότε δεν υπήρχαν και αρρώστιες πολλές
παρά μόνο οι κλασικές
που μικρά παιδιά με γερό οργανισμό
ξεπερνούσαν κάθε κακό.
Πλέον σημερινοί γονείς
παλεύουν ξεχωριστά ο καθείς
τα παιδιά τους να βοηθήσουν
με ότι χρειάζεται να τα εξοπλίσουν.
Καμιά φορά ο γονιός αναρωτιέται
και δυστυχώς παραπονιέται
γιατί παραπάνω έδωσε
και η απλοχεριά δεν απέδωσε.
Κάτι αν στερηθείς
τότε το εκτιμάς και ψάχνεις να το βρεις.
Άμα όλα σου πέσουν στα πόδια
δε λογαριάζεις εμπόδια.
Δε χορταίνεις και όλο ψάχνεσαι
και ποτέ δε φυλάγεσαι.
Η απληστία σου φτάνει στα ύψη
και δεν ξέρεις τι θα προκύψει.
Κάλιο λίγα και καλά
με την υγεία σου να είναι σταθερά
γιατί αυτό μετράει σε τελευταία ανάλυση
για να έχεις καλή διάθεση.
Ο πλούτος μας είναι η υγειά μας
που αν την έχουμε πάντα κοντά μας
χορταίνουμε τις χαρές της ζωής
και ευχαριστούμε το Θεό ολημερίς.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
