Δρόμους ατέλειωτους διαβαίνει
μια θέση στον ήλιο περιμένει,
φωτιά αναμμένη γι΄αυτόν η ελπίδα
στην αναζήτηση για μια πατρίδα.
Είναι αντιμέτωπος με την αδικία,
την εκμετάλλευση, την αδιαφορία.
Είναι μονάδα χαμένη στην άβυσσο,
έχασε της ζωής τον παράδεισο.
Κυνηγημένος, απελπισμένος,
με τα παιδιά στην αγκαλιά φορτωμένος,
ζητάει τόπο να απαγκιάσει
σε μια πλάση που δεν τον έχει λογαριάσει.
Άνθρωπος που δεν έχει στον ήλιο μοίρα
πρόσφυγας από μια χαμένη πατρίδα
στην πάλη, στον αγώνα
να στήσει στα προβλήματα προμαχώνα.
Να προσπαθήσει να γλιτώσει,
να βρει ασφάλεια, κάπου να ριζώσει
απ΄ τον πόλεμο ταλαίπωρος, πληγωμένος
απ΄ το σπίτι του διωγμένος, ξεριζωμένος.
Όταν καράβι τσακισμένο σε λιμάνι αράξει,
αρχίζει να ζει τη δεύτερη πράξη,
φτώχεια, εξαθλίωση και αγώνας,
βαρύς και ατέλειωτος ο χειμώνας.
Αναρωτιέμαι γιατί πάντα οι αθώοι
είναι τα θύματα στης ζωής το κομπολόι
που άμα αρχίσει και μπερδεύει
κάθε χαρά ανθρώπινη κλέβει.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
