Από δυνατός και επιβλητικός, το σήμα-κατατεθέν της Αλεξανδρούπολης έχει μετατραπεί πλέον σε θλιβερό και σκοτεινό σημείο – Πολλά τα παράπονα των δημοτών
«Πόσο κοστίζει πια να ξαναμπεί και να φωτίζει η λυχνία που υπήρχε κάποτε;»: αυτή είναι η μόνιμη επωδός των κατοίκων της Αλεξανδρούπολης, βλέποντας τα βράδια το σύμβολο της πόλης, τον Φάρο, να είναι βυθισμένος μες στα σκοτάδια.
Όχι επειδή δεν έχει φως να φέγγει. Αλλά επειδή αυτό το φως είναι σαν… φακός! Φέγγει στιγμιαία και μετά χάνεται. Καμία σχέση δηλαδή, με την παλιά αρχοντική λυχνία που έφεγγε με 3 σούπερ-δέσμες φωτός όλη τη νύχτα.
Αφορμή για το σημερινό κείμενο στάθηκε η ανάρτηση του γνωστού συμπολίτη μας, Μόσχου Κοπούκη, ο οποίος ανέφερε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα εξής: «Αυτό το Συντριβάνι κάποτε είχε φώτα (και τώρα βασικά υπάρχουν,απλά δεν ανάβουν…) και αυτός ο φάρος είχε κανονική δέσμη που γυρνούσε και όχι ένα λαμπάκι που αναβοσβήνει… Γιατί αντί να τα διορθώνουν τα πράγματα, απλά τα “μπαλώνουν” άραγε;».
Tην ανάρτηση συνόδευε μια φωτογραφία με τον Φάρο να είναι σβηστός και μαραμένος και μια καταχνιά και μιζέρια να απλώνεται τριγύρω…
Υπενθυμίζουμε πως ο Φάρος της Αλεξανδρούπολης παρέμεινε σβηστός τον Μάρτιο του 2026 για αρκετές ημέρες λόγω μιας σοβαρής ηλεκτρολογικής βλάβης, γεγονός που προκάλεσε την πλήρη συσκότιση του ιστορικού μνημείου.
Για το περιστατικό αυτό είχε ενημερωθεί τότε άμεσα η Υπηρεσία Φανών και Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού (που είναι η καθ’ ύλην αρμόδια για τη λειτουργία του) σε συνεργασία με τον Δήμο Αλεξανδρούπολης, προκειμένου να αποκατασταθεί η βλάβη στον εσωτερικό πίνακα και τις καλωδιώσεις.
Και ναι, μεν, ο Φάρος απέκτησε ξανά φως, όμως δεν ήταν το ίδιο λαμπερό και δυνατό όπως άλλοτε…
Η ιστορία του Φάρου
Ο Φάρος της Αλεξανδρούπολης κατασκευάστηκε από την Γαλλική Εταιρεία για το Οθωμανικό Κράτος και προστέθηκε στο Ελληνικό Φαρικό Δίκτυο κατόπιν των Συνθηκών Νεϊγύ και Σεβρών.
Χτίστηκε στο λιμάνι της πόλης, αποσκοπώντας στη διευκόλυνση της ακτοπλοΐας και της πελαγοδρομίας για τους ντόπιους ναυτικούς και ναυτιλομένους που ταξίδευαν στην περιοχή του Ελλήσποντου. Τα εγκαίνια έγιναν την 1η Ιουνίου 1880 και από τότε λειτουργεί χωρίς διακοπή.
Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε σβηστός και στο πλαίσιο ανασυγκρότησης του Φαρικού Δικτύου επαναλειτούργησε το 1946 με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο. Το 1974 αντικαταστάθηκαν τα μηχανήματα πετρελαίου, ο φάρος ηλεκτροδοτήθηκε και λειτούργησε ως επιτηρούμενος ηλεκτρικός μέχρι το 1980 όπου και αυτοματοποιήθηκε, με χαρακτηριστικό τρεις λευκές αναλαμπές ανά 15 δευτερόλεπτα και φωτοβολία 24 ναυτικά μίλια.
Ο κύριος μηχανισμός διατηρεί τον παραδοσιακό ναυτιλιακό του χαρακτήρα για την καθοδήγηση των πλοίων, χωρίς να έχει αλλοιωθεί η ιστορική του ταυτότητα.
Επιπλέον, κατά καιρούς, ο Φάρος αλλάζει χρώμα στο κτίριό του (π.χ. φωτίστηκε μωβ για την Παγκόσμια Ημέρα Καρκίνου του Παγκρέατος, κλπ.) στο πλαίσιο δράσεων ευαισθητοποίησης.
«Φακός με λάμπα LED» ο Φάρος
Το στιβαρό λευκό φως όμως, ήταν κάποτε. Γιατί από φέτος ο Φάρος μας, το σήμα-κατατεθέν της πόλης μας, έχει καταντήσει πλέον… φακός με λάμπα LED!
Οι Αλεξανδρουπολίτισσες και οι Αλεξανδρουπολίτες τον κοιτάζουν πλέον με απογοήτευση και δεν μπορούν να δώσουν στους επισκέπτες να καταλάβουν τι δυνατό λαμπερό φως είχε παλιότερα και πόσο ωραία φαινόταν στην παραλιακή λεωφόρο από κάθε πλευρά ή και από μακριά, κάτω στον χώρο του Λούνα-Παρκ και πιο πέρα…
Ακόμη και στις φωτογραφίες πλέον, δε φαίνεται πουθενά η λάμψη που είχε άλλοτε. Μόνο οι παλιές φωτογραφίες απεικονίζουν πλέον έναν Φάρο στιβαρό και εντυπωσιακό…
Αλήθεια τώρα, πόσο κοστίζει για να τεθεί σε λειτουργία και πάλι η λυχνία που υπήρχε; Άραγε, ο Δήμος Αλεξανδρούπολης μπορεί να κινήσει τα νήματα; Να κάνει κάτι για να γίνει ο Φάρος μας, κραταιός όπως παλιά;
Μαρίνα Κονδύλη
