Εμείς – τα παιδιά των αλλοϊδεατών
που μάθαμε να σκύβουμε το κεφάλι
– επειδή το θέλουν οι δυνατοί –
κι εμείς παιδιά του θεού είμαστε
παιδιά αυτού του κόσμου
Εμείς – τα παιδιά των άστεγων
που γνωρίσαμε πείνα και κρύο πάνω στους δρόμους
τεντώνουμε το αδύναμο χέρι κάτω απ’ τον ήλιο
και πιάνουμε μόνο τις ζεστές ακτίνες
Τ’ αστέρια μας δείχνουν τ’ απέραντο βασίλειο του Θεού
και τη σκληράδα της ζωής πάνω στον πλανήτη
Κάτω απ’ τα κεφάλια μας η πέτρα ιδρώνει
όταν σε νύχτες ατέλειωτες ονειρευόμαστε
μια σούπα ζεστή κι έναρούχο καινούριο
Εμείς – τα παιδιά της μισητής φτώχειας
τρεφόμαστε μόνο από την αιώνια ελπίδα
να ζήσουμε μια μέρα χαράς και θαλπωρής
Όμως οι γραμμές του ορίζοντα ξεθωριάζουν
ο ήλιος βασιλεύει αναιμικός στις καρδιές μας
τα στομάχια μας μένουν άδεια, η θλίψη άσβεστη
Σε κάθε γωνιά του δρόμου καραδοκεί ο θάνατος
τον τελευταίο χορό των ματόφυλλών μας
κάτω απ’ τον ουρανό των εγκαταλειμμένων παιδιών
Εμείς – τα ορφανά παιδιά αυτού του κόσμου
κυνηγούμε τη χαρά μιας βραχύζωης μύγας
τον Αύγουστο με ταγεμάτα στομάχια
Με ορθάνοιχτα μάτια συναντιόμαστε
με τις αστραφτερές λόγχες του ήλιου
μέσα σε σκονισμένους δρόμους και σοκάκια
με το κοφτερό δρεπάνι του χάρου
πάνω στα πετράλωνα της βαρυχειμωνιάς
Σε καμιά κιβωτό δεν υπάρχει θέση για μας
κι ούτε στις καρδιές των συνανθρώπων
Oι ζεστές άχνες απ’ τα πλουσιοπάροχα γεύματα
ματώνουν τις καρδιές μας μες το χειμωνιάτικο ψύχος
Κανένα βράδυ δεν μας φέρνει το ποθητό φιλί της μητέρας
κι όταν ο ήλιος ανοίγει τις κουρτίνες της ημέρας
κανένα κογχύλι δεν μας ανοίγει την καρδιά του
για ν’ ακούσει τις κρυφές μας πεθυμιές
Εμείς – είμαστε παιδιά μιας άλλης μοίρας
η θέση μας είναι μόνο στα μακρινά τ’ αστέρια
η ζωή μας πάνω στη γη είναι μια οφθαλμαπάτη
μια ιδιοτροπία των γκρίζων χρωμάτων του ήλιου
ένας ασήμαντος κόκκος στην αυλή της αιωνιότητας
μια χλόη διψασμένη στο ξερολίβαδο του εφιάλτη
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart
