Δεν έφυγες ποτέ μακριά
ήσουν πάντοτε στην καρδιά,
στα μάτια, στη σκέψη, στο μυαλό,
περνούσες σαν τρεχάμενο νερό.
Φτιάξαμε χώρια τα όνειρά μας,
βαδίσαμε παράλληλα τα βήματά μας,
δυο γραμμές που δεν τέμνονταν,
δυο ψυχές που δε χαίρονταν.
Παιχνίδι η ζωή μας χωρίς νικητή,
δάνειο η χαρά μας χωρίς εκτιμητή,
καράβι ακυβέρνητο ατέλειωτων διαδρομών,
καυτό δάκρυ στην άκρη των ματιών.
Παράξενη και πλανεύτρα η μοίρα
δεν έστρωσε χρώματα και μύρα.
Άγριο αρπακτικό τα θέλω στη ζωή
άρπαξαντηντελευταία σταγόνα απ’τηνπηγή.
Και γράφτηκαν ιστορίες θαμπές
από δυο αντικρινές ζωές
που διέσχισαν άλλα μονοπάτια
και ήπιαν κρασί από άλλα κανάτια.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
