Τον πόνο και το θάνατο,
τον έρωτα τον αθάνατο
τραγούδι έκανα να σας πω
κι απ’το αδιέξοδο να βγω.
Τραγούδι μέσα απ’την καρδιά
βγαίνει και με ματώνει
γιατί όσο πονώ απ’το θάνατο
κι ο έρωτας με πληγώνει.
Πόλεμο μάτια μου σκληρό
ο έρωτας έχει φέρει
αγώνα πολύ οδυνηρό
και δίκοπο μαχαίρι.
Τη μια η αγάπη σου
πάπλωμα ζεστό με σκεπάζει
την άλλη το γινάτι σου
με ρίχνει άπονα σε μαράζι.
Παρηγοριά τώρα ζητώ
με της αγάπης τα τραγούδια
και όλα θα τα κρατώ
σαν τρυφερά λουλούδια.
Αναπνοή μου όλα αυτά,
ανάσα μου και φως μου
μα πάνω απ’όλα της αγάπης τα φιλιά
όταν είσαι δικός μου.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
