Πελάγη τρικυμισμένα

Στην μοναξιά της μοίρας μου,

σπατάλησα την ορμή της νιότης.

Πελάγη τρικυμισμένα,

οι σκέψεις, το μυαλό, γίνανε.

Στη σιγή της ξαστεριάς,

και στου φεγγαριού το φως,

βουβό, με παράπονο το κάλεσμα.

Με σπαραγμό, θυμήσου, φώναξα,

απάντηση καμία,

να φτάσει για να φέρει,

την αυγή, να ανατείλει φωτισμένη,

το φως, να λάμψει πάλι.

Για την αγάπη ,

που έμεινε απόμακρη, ξεχασμένη.

Γεώργιος Χ.Τσαρακτσίδης