Περιμένοντας την άνοιξη υπομονετι
σαν τα πουλιά τα γνωστικά
άνοιγες φτερούγες να πετάξεις
και τα άγχη να υποτάξεις.
Δε σου στρώθηκαν δρόμοι με λουλούδια.
Δε συνάντησες της γης τα καλούδια.
Για όλα πάλεψες να τα δημιουργήσεις
και την πεθαμένη σου ζωή να αναστήσεις.
Αυτό έδωσε μεγαλύτερη αξία
στης δύσκολης ζωής σου την πορεία,
τόσο που να λες μπράβο
που σου έδινε ο Θεός κουράγιο.
Όταν μόνος σου προσπαθείς
και αγωνίζεσαι ολημερίς
σου αξίζει η συμπάθεια και η αγάπη
που είναι της παρηγοριάς το χάπι.
Σου αξίζει γιατί πέτυχες μοναχός σου
με την ποιότητα στο πλευρό σου
το τιμόνι σου να κρατάς
και το σκαρί σου να κυβερνάς.
Θύελλες και τρικυμίες,
όχι πλακόστρωτες πλατείες
είχαν το διάβα σου υπό δοκιμή
αλλά την καρδιά σου σπαθί.
Κάνοντας τον απολογισμό
έλεγες θα ‘χω κάποτε τελειωμό
ο δρόμος μου να γίνει ομαλός
και εγώ χαρακτήρας ισχυρός;
Η ζωή μας ωριμάζει
απ’ τα προβλήματα πιο εύκολα να μας βγάζει,
τα παθήματα να αποφεύγουμε
και με προσοχή να ξεφεύγουμε.
Η ζωή έχει πολλές πόρτες
και της ανοίγονται πολλές ρότες,
μελέτα τες και επέλεξε ποια θα ακολουθήσεις
γιατί χωρίς προσοχή μπορεί να αστοχήσεις.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
