Πλήθυναν τα οχήματα, παντού γέμισε ρόδες
κι άρχισαν τα μηνύματα. Ωχ με πονούν οι … πόδες!
Γέμισε αυτοκίνητα, πλούσιοι και φτωχοί,
όλοι έχουν στα σπίτια τους, κι ένα – δυο γιώτα χι.
Κι όλοι λεν. Τι ευμάρεια, που απόκτησε ο κόσμος!
Στη ίδια μοίρα είναι πια, ο βασιλικός κι ο δυόσμος.
Σίγουρα, να ‘χεις γιώτα χι, είναι ατού μεγάλο.
Δεν είναι κακό μα εξυπηρέτηση, βοήθεια δίχως άλλο.
Κι όμως η ευκολία αυτή, στον άνθρωπο που παρέχει,
εάν του γίνει εμμονή, πολλά προβλήματα να έχει.
Εάν κινείται μόνο με αυτό, και ακυρώνει το βάδην,
μετά από χρόνια θα επισκεφθεί, τον ορθοπεδικό τροχάδην.
Κι εδώ είναι το οξύμωρο. Γιατί τότε, θα χρειαστεί,
να περπατήσει αρκετά, για να συνέλθει και να ξεπιαστεί!
Ένα άλλο μειονέκτημα, με τα πολλά αυτοκίνητα,
είναι και το παρκάρισμα, όταν μένουν … ακίνητα!
Στις μέρες μας είναι σχεδόν, πιο πολλά απ’ τους ανθρώπους.
Γεμίσανε δρόμους κι αυλές, σχεδόν όλους του τόπους.
Ένα άλλο μείον που έχουνε, τα πάμπολλα οχήματα,
είναι ότι εκπέμπουν καυσαέρια, συνέχεια, κι όχι κατά διαστήματα.
Και με τον τρόπο αυτό μολύνουνε, την ατμόσφαιρα τη φύση,
πράγμα εξόχως επικίνδυνο, για του ανθρώπου τη ζήση.
Και ιδού, γι αυτό το πρόβλημα, ο Ριμαδόρος τι προτείνει.
Να μπει φρένο. Περιορισμός στα οχήματα. Ανθρώπινη η ζωή να μείνει!
Α. Παπατριανταφύλλου
