Ακυβέρνητο στη θάλασσα σκαρί
χωρίς κατεύθυνση και προορισμό
με μάτια μαραμένα το παιδί
και θολωμένο μυαλό.
Παιδί δεκαοχτώ χρονών
μόλις ένιωσε τη ζωή
θύμα των αδυσώπητων αμαρτωλών
να νοιάζεται για ουσίες και όχι για τη σωστή γραμμή.
Φταίνε οι γονείς, φταίνε οι παρέες
κάποιοι τον μπέρδεψαν στα δίχτυα
για να χάσει τον έλεγχο και τις κεραίες
και να πιαστεί χωρίς βοήθεια.
Αλλά τι περιμένεις από ανθρώπους
που σκοπός τους είναι το χρήμα
να σου συμπεριφερθούν με καλούς τρόπους
και να μην πέσεις θύμα.
Όταν ακούς για ιερείς
και για υπηρετούντες στην αστυνομία
όλοι αυτοί να είναι υποτελείς
στα κέρδη με κλεψιά και ασυδοσία.
Ποιος θα σώσει ποιον
από το βάραθρο που έχουνε πέσει
όταν δεν υπάρχει ποιόν
και τον έλεγχο έχουνε χάσει;
Ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο
εάν και εφόσον τιμωρηθούν αυστηρά.
Να φυσήξει μια μέρα με δυνατό άνεμο
να μαζέψει όλα τα στοιχεία τα αμαρτωλά.
Να γλιτώσουν οι αθώες ψυχές
να ξαναβρούν τον εαυτό τους
να ξανάρθουν στις ρούγες τις σωστές
και να ξεφύγουν από το χαμό τους.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
