Πολλοί αναρωτήθηκαν, άλλοι, και τώρα αναρωτιούνται,
αν φρόνιμο είναι στη ζωή, όλα να συζητιούνται.
Κάποιοι, φτάσανε και στο έσχατο, σημείο να ρωτούν.
Αν πρέπει να ζουν ή να μη ζουν και μόνοι τους απαντούν.
Είναι γνωστό το δίλημμα, του Άμλετ στο Σαίξπηρ(ο),
μα ο Ριμαδόρος λέει φωναχτά, νέο δίλημμα θα … σπείρω.
Για το μέλλον του ο άνθρωπος, «να ξέρει ή να μην ξέρει»,
τα όσα κακά ή και καλά, το μέλλον θα του φέρει;
Ζητάει δε απροκάλυπτα, ο κόσμος να απαντήσει.
Η γνώση, ή η άγνοια, προτιμότερη είναι στη ζήση;
Κι εδώ η απάντηση είναι απλή. Καλά είναι να ξέρεις,
από πιο πριν τι σου έρχεται, για να τα καταφέρεις!
Αλλά, πολλά είναι τα ερωτήματα, που πρέπει ν’ απαντηθούν.
Όλα, μα όσα κι αν συμβούν, μπορούν να προβλεφτούν;
Και ποια αξιόπιστη πηγή, μπορεί να τα προβλέψει,
με πειστικότητα να τα ειπεί, χωρίς, λιγάκι να λαθέψει;
Αφού, «κοινή γαρ η τύχη, και το μέλλον αόρατο»,
αυτός, που το προβλέπει, λέει μάλλον ψέμα θεόρατο!
Είναι καλό να ξέρεις, για κάθε τι καλό.
Όχι όμως και πότε, θε να ‘ρθει το κακό!
Αλλά, πολύ σωστά και άριστα, το μέλλον ας είναι άγνωστο.
Αφού, η γνώση του προφανώς, κάνει τον άνθρωπο άρρωστο!
Α. Παπατριανταφύλλου
