Συγνώμη σου ζητώ έστω κι αργά.
Ξέρω πως έφταιξα εγώ για πολλά.
Εσύ μου έστρωσες χαλιά για να πατώ
κι εγώ δεν το αναγνώρισα αυτό.
Είναι αλήθεια ότι σε πρόδωσα
και καθόλου δε σε ένιωσα.
Τότε δεν ήξερα τι ζητούσα
κι ότι μου έδινες δεν εκτιμούσα.
Αν κάποτε στο δρόμο μου περπατήσεις
έναν άλλο εαυτό μου θα γνωρίσεις.
Αυτόν που πικρά μετάνιωσε
που κάποτε τα θαλάσσωσε και σε πλήγωσε.
Η συγνώμη θα είναι από καρδιάς.
Θα τη λένε τα δάκρυα της ματιάς.
Δεν ξέρω αν θα με συγχωρέσεις
τα λάθη μου να αποσβέσεις.
Υπόσχεση σου δίνω ειλικρινή
ότι θα είμαι για σένα η πηγή
να πίνεις την αγάπη που σου είχα στερήσει
γιατί κατάλαβα ότι την έχεις κερδίσει.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
