Μεγάλη προσωπικότητα.
Άφταστη οντότητα.
Αναγνωρίσιμη από όλο τον κόσμο.
Αγωνίστηκε, έφτασε, δοξάστηκε.
Άξιζε κάθε διάκριση.
Είχε αυτό που λέμε τσαγανό.
Εκτιμήθηκε για την προσφορά της.
Όταν όμως έπαψε να έχει
σαν προτεραιότητα το επάγγελμα,
έκανε έναν απολογισμό.
Δεν έβαλε θεμέλια για το αύριο.
Άφησε να χάσει χρόνια από την προσωπική της ζωή.
Άφησε να κυλήσουν όλα πάνω στο επάγγελμα.
Χάρηκε και φιλίες και έρωτες
μα δε στέριωσε πουθενά.
Έφερε αναμνήσεις από τα παλιά.
Είδε τις φωτογραφίες που ξεσήκωναν
μια ολόκληρη γενιά.
Διάβασε κολακευτικά μηνύματα.
Όταν ήταν περιζήτητη.
Όταν ένιωθε το κέντρο του κόσμου.
Κι έμεινε με αυτά συντροφιά.
Μόνη και απομονωμένη.
Αυτή που είχε όλο τον κόσμο στα πόδια της.
Αυτή που όλοι τη θαύμαζαν και την αγαπούσαν.
Τώρα καθώς κύλησε ανελέητα ο χρόνος
γέμισε το πρόσωπό της ρυτίδες.
Τα φάρμακα συντροφιά της.
Τώρα ξεχάστηκε άδοξα.
Τώρα περιμένει τη λύτρωση.
Θα γράψουν οι εφημερίδες:
Πέθανε μόνη σε ένα ανήλιαγο σπιτάκι
με μόνη συντροφιά τη Ροζέτα, τη γάτα της.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
