Πως μπορείς να λησμονήσεις,
Τον πόνο τις κακουχίες
Την θλίψη ,τα δύσκολα δίσεκτα
Χρόνια, του βάρβαρου ξεριζωμού, του διωγμού,
Την πίνα την φτώχια, την ανέχεια,
Τα βασανιστήρια, την αδικία,
Τον αργό θάνατο, τον βιασμό.
Πως μπορείς έτσι απλά,
Να παραβλέψεις, να διαγράψεις, να προσπεράσεις,
Τέτοιες της ζωής εικόνες σκληρές,
Ώρες ατέλειωτες μαύρες ημέρες μαρτυρικές
Νύχτες αξημέρωτες, κρύες,παγερές.
Καρδιοχτύπια, κλάμα, αναστεναγμούς,
Σπαραγμούς, μοιρολόγια, κατάρες,
Ευχές, προσευχές, μετάνοιες, παρακάλια,
Στην γλυκιά μας Παναγιά,
Που ποτέ δεν μας ξεχνά,
Αφού την βοήθειά της ζητούμε ταπεινά.
Πως μπορείς να λησμονήσεις
Τα σκοτάδια του χωρισμού και της φρίκης,
Το ψέμα να γελά και την αλήθεια να νικά,
Το βλοσυρό βλέμμα να σου κοιτά,
Χωρίς οίκτο κάτω να σου πετά,
Να σου ποδοπατά, το βιος σου, το σπιτικό σου
Να διαφεντεύει, βίαια να αποσπά.
<Να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα>
Ποτάμι το δάκρυ απ’ το μαύρο κλάμα να κυλά,
Την μαύρη σελίδα του ξεριζωμού
Της γενοκτονίας μην προσπερνάς,
Την ιστορία σου ποτέ μη λησμονάς.
Γεώργιος Χ.Τσαρακτσίδης
Αλεξανδρούπολη
