Το πρώτο και μέγιστο κακό, είναι για τους ανθρώπους,
ο πόλεμος, που ανέκαθεν γίνεται, για πλούτη, δόξα και τόπους.
Και δεν γίνεται μόνον πρόσφατα, αλλά απ’ την αρχή των χρόνων,
απ’ το ξεκίνημα του ανθρώπου στη ζωή, και ναι πριν, από αιώνων.
Ο άνθρωπος κάνει πόλεμο, για να υπερισχύσει,
σε κάποιους υποδεέστερους, με σκοπό να νικήσει…
Να πάρει τα υπάρχοντα, και ό,τι άλλο μπορεί,
πολύτιμο ή κάπως χρήσιμο, αλλά και ό,τι άλλο βρει.
Όμως, δεν είναι το μόνο κακό η κλοπή των αγαθών.
Είναι και οι ζωές αθώων, που χάνονται, ανθρώπων ικανών.
Ανθρώπων νέων, που το μέλλον τους, ίσως να ήταν σωτήριο,
για όλη την ανθρωπότητα, και να έλυναν, κάποιο ζωής μυστήριο!
Ίσως, να εύρισκαν την αιτία του κακού, των πολέμων το τέλος.
Υπόθεση ίσως ουτοπική, αλλά επιθυμητή, για κάθε κοινωνίας μέλος.
Και θα ‘ναι πράγματι ουτοπικό, οι πόλεμοι αν πάψουν,
και οι αιθεροβάμονες φιλοπόλεμοι, τα όνειρά τους να θάψουν.
Γιατί, η πλεονεξία είναι ίδιον, πολλών ανόων ανθρώπων,
για ευτελή και άχρηστα υλικά, που κτώνται άνευ κόπων!
Αλλά, με όλα εκείνα τα κακά, που ένας πόλεμος φέρνει,
αξίζει να τον υπηρετεί κανείς, αφού τόσες ζωές παίρνει!
Όχι, και ναι κατηγορηματικά, στον πόλεμο λέμε όχι.
Ας φιλιώσουν για πάντα οι άνθρωποι, να πάψουνε κι’ οι βρόγχοι.
Α. Παπατριανταφύλλου
