Πόσο εύκολα ξεχνάς
εσύ που έλεγες πως αγαπάς
γυρίζεις του βιβλίου τη σελίδα
και ψάχνεις άλλη παρτίδα.
Άραγε ήταν αληθινό
ή έγινε για πέταμα φθαρτό
αυτό το όνειρο που μαζί μας ταξίδευε
και μόνο αγάπη γύρευε;
Ήταν μόνο λόγια χωρίς ουσία
αυτό που νομίζαμε πεμπτουσία.
Ήρθε μια θύελλα δυνατή
και σκόρπισε τα πάντα στη στιγμή.
Ούτε αεροπλάνο ούτε βαπόρι
δεν πετάει δεν βάζει πλώρη.
Όλα από μηχανή έμειναν
και ακυβέρνητα παρέμειναν.
Πώς να ταξιδέψεις στου ονείρου τη χώρα
όταν η βροχή έγινε δυνατή μπόρα
που πλημμύρισε τα φύλλα της καρδιάς
και έφερε κύματα λησμονιάς.
Κι έτσι γρήγορα ξεχάσαμε.
Αυτά που ζήσαμε τα χάσαμε
και περιμένουμε γιατρειά
από της μοναξιάς μας τη σκλαβιά.
Το δρόμο σου είχες στρωμένο
με κάθε τι που θεωρούσες δεδομένο.
Τώρα έφτασες να λες χόρτασα πια
και ζω για καινούρια σοδειά.
Όλα πέρασαν στου μυαλού το ντουλάπι
και δεν κινούνται ζάπι.
Έγιναν αναμνήσεις πνιγηρές
που κι αυτές σβήνουν θαμπές.
Εξάλλου δεν μας περισσεύει χρόνος γι’ αυτό
γιατί έχουμε ένα διαρκές κυνηγητό
όλα να τα προλάβουμε
και τα μηνύματα της ζωής πότε θα λάβουμε.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
