•Ο ήλιος εκείνος της πανέμορφης χώρας
τ’ ουρανού και της γης της δικής μου πατρίδας
κι εκειό το φεγγάρι της νύχτας καμάρι
στο ουράνιο λιμάνι των μυριάδων αστέρων
που φέγγουν αέναα κάθε μία πτυχή
Εκείνος ο τρούλος ο αραχνοΰφαντος θόλος
εκείνο το χρώμα το διαπεραστικό κι απαλό
των ματιών η γαλήνια της ημέρας χαρά
στο χώμα το άγιο – της Ελλάδας τη γη
•Εκείνη η γη – η πανώρια γη των προγόνων
η γη των θεών των ποιητών και σοφών
του πολιτισμού των γραμμάτων των τεχνών
η γη της προόδου της δημιουργίας και ιστορίας
της λευτεριάς της ομορφιάς και της χαράς
η γη του πνεύματος μεγάλων δημιουργών
•Το χρώμα το ελληνικό του χωριού η κρύα πηγή
η θάλασσα η μαβιά – τ’ ουρανού το γαλάζιο
η φιλοσοφία στο καφενείο ο περίπατος στην πλατεία
η μυρουδιά του λιβανιού οι λαμπάδες στην εκκλησία
το μυρωμένο λουλούδι της Πασχαλιάς το αβγό
του βουνού το θυμάρι το δεντρολίβανο η ρίγανη
τα γραφικά ακρογιάλια της γειτονιάς ο ψαράς
του Λόγου και της Γλώσσας η ασύγκριτη ομορφιά
Μου λείπουν πολύ — μακριά τους δεν αντέχω πια
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart
