Ήσουν για μένα το φως στο σκοτάδι.
Ήσουν νερό δροσερό από το πηγάδι.
Ήσουν τραγούδι ρομαντικό
γι’ αυτό σε πίστεψα και σ’ αγαπώ.
Άνοιξες την πόρτα της καρδιάς που ήταν κλειστή.
Έδιωξες τα σύννεφα με το χρώμα το σταχτί.
Έλαμψε και γλύκανε η ματιά μου.
Πήραν σάρκα και οστά τα όνειρά μου.
Δεν χρειάστηκαν και πολλά.
Έφτασαν τα λόγια τα γλυκά.
Λόγια που έγιναν πράξεις
που προσπάθησες στη ζωή μας να εντάξεις.
Είχες τη δύναμη και το κουράγιο
να με γλιτώσεις απ’ το ναυάγιο,
πριν βυθιστώ από κύματα άγρια,
πριν νιώσω απόλυτα άδεια.
Όλα μπορέσαμε και τα αλλάξαμε
τις ευκαιρίες αρπάξαμε,
δεν τις αφήσαμε να χαθούν
σε αδιέξοδο οι ζωές μας να μη βρεθούν.
Δεν είναι οι δρόμοι με χαλιά στρωμένοι.
Δεν είναι η πορεία μας δεδομένη.
Βαδίζουμε στο άγνωστο με την ελπίδα
να βρούμε της σωτηρίας τη σανίδα.
Παραμύθι τη ζωή μας κάναμε,
τους κακούς λύκους τους ξεκάναμε.
Είπαμε ότι πετύχαμε, ότι ζούμε
κι ότι μας πονάει το αφαιρούμε.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
