Άνοιξη η πρώτη γνωριμία
που έφερε στην καρδιά ευφορία
με τα λούλουδα να ανθίζουν
και τα πουλιά να πεταρίζουν.
Μοσχομυριστά τα φιλιά,
ζεστή η αγκαλιά,
τα λόγια να θερμαίνουν
και οι ψυχές στα ουράνια να ανεβαίνουν.
Καλοκαίρι και η αγάπη θάλασσα αιθέρια
που μέσα της καθρεφτίζονταν τα αστέρια
όταν το ήσυχο βραδάκι
μας έκανε συντροφιά το φεγγαράκι.
Όλα φωτισμένα απ` του ήλιου το φως
και να μη χορταίνει πως
να δείξει αυτό που αισθανόταν
και σε γλυκιά μουσική χανόταν.
Μα ήρθε το Φθινόπωρο
και γέμισαν τα φύλλα το δρόμο
κίτρινα και μαραμένα
σαν εσένα σαν εμένα.
Ήρθαν και οι βροχές
που παρέσυραν κι αυτές
ότι απέμεινε τελευταία
στην αγάπη που ήταν μοιραία.
Όταν πια μπήκε ο Χειμώνας
πάγωσε ο ανθός της ανεμώνας
που ήταν το λουλούδι του έρωτα
τα βράδια τα αξημέρωτα.
Δεν άφησε ίχνος κανένα.
Όλα τα αποτελείωσε σκληρά ένα ένα
και ξεχαστήκαν όλα αυτά
που ήταν κάποτε μαγευτικά.
Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας,
μια ήλιος, μια τυφώνας,
έτσι είναι του καθενός η ζωή,
ας έχει το κουράγιο το δρόμο του να βρει.
Άμα δεν έρθει η Άνοιξη,
δεν έρχεται Καλοκαίρι.
Αν δεν περάσει το Φθινόπωρο
το Χειμώνα δε θα φέρει.
Άμα δε γευτείς δε θα νιώσεις.
Άμα δεν πορευτείς θα το μετανιώσεις
και τότε θα είναι αργά
θα ζεις μόνο με αναμνήσεις στα παλιά.
Βέβαια και θα θέλαμε να έχουμε Άνοιξη και Καλοκαίρι.
Να ταξιδεύουμε στα κύματα με πρίμο αγέρι.
Να ζούμε χρυσαφιές στιγμές
και να ευφραίνονται οι ψυχές.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
