Συγγενείς, φίλοι και συμμαθητές αποχαιρέτησαν τη νεαρή μαθήτρια – Έκκληση των εκπαιδευτικών για ουσιαστική ψυχολογική στήριξη στα σχολεία
Σε κλίμα πένθους και πόνου τελέστηκε νωρίς το πρωί της Δευτέρας 26 Οκτωβρίου, η κηδείας της άτυχης Σοφίας Τσομπανοπούλου, της 17χρονης μαθήτριας που έδωσε τέλος στη ζωή της, κάνοντας βουτιά θανάτου το βράδυ της περασμένης Πέμπτης από την γέφυρα της νέας Ανατολικής Περιφερειακής Οδού.
Φίλοι, συμμαθητές, καθηγητές από το 2ο ΕΠΑΛ Αλεξανδρούπολης και βέβαια τα μέλη της οικογένειας και συγγενείς βρέθηκαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Ελευθερίου για να αποχαιρετήσουν τη νεαρή μαθήτρια που έφυγε τόσο πρόωρα και αδόκητα.
Πλήθος τα στεφάνια με ένα να ξεχωρίζει: αυτό των παππούδων που αποχαιρετούν την αγαπημένη τους εγγονή.
Στεφάνι ωστόσο, απέστειλαν και οι Τελωνειακού Υπάλληλοι του Τελωνείου Κήπων Έβρου, καθότι η κοπέλα ήταν κόρη του Διευθυντή του Τελωνείου, Πολυχρόνη Τσομπανόπουλου, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή τον Ιούνιο του 2024, μετά από μάχη με τον καρκίνο.
Η Α.Σ.Ε. (Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών) και το ΠΑ.ΜΕ. (Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο) Εκπαιδευτικών, από την πλευρά τους, σε ανακοίνωσή τους αναφορικά με τον θάνατο της άτυχης μαθήτριας, τονίζουν την ανάγκη στελέχωσης των εκπαιδευτικών δομών με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς σε καθημερινή βάση. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται: «Δεν δεχόμαστε ως κανονικότητα έναν κόσμο, όπου οι μαθητές μας ασφυκτιούν. Θα παλέψουμε μαζί τους να τον αλλάξουμε. Η εκπαιδευτική κοινότητα της Αλεξανδρούπολης είναι συγκλονισμένη από το τραγικό περιστατικό που συνέβη, με θύμα την 17χρονη μαθήτρια. Η κοπέλα άφησε την τελευταία της πνοή το βράδυ της Πέμπτης, όταν έκανε βουτιά θανάτου από γέφυρα. Οι δομές συμβουλευτικής και ψυχολογικής υποστήριξης -όπου υπάρχουν- είναι υποστελεχωμένες. Οι ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία είναι διαθέσιμοι για τους μαθητές μόνο μια μέρα την εβδομάδα. Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας να επανδρώσει με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς τα σχολεία σε καθημερινή βάση».
Η Σοφία πάντως, έφυγε τόσο νωρίς, αφήνοντας πίσω της μια οικογένεια βυθισμένη στον πόνο, φίλους με αναπάντητα «γιατί» και μια ολόκληρη σχολική κοινότητα να θρηνεί την απώλειά της. Και ίσως το πιο σημαντικό, μέσα σε αυτήν τηνθλίψη, είναι να μη μένει κανένα παιδί μόνο με όσα το βαραίνουν.
Μαρίνα Κωστοπούλου
